Glasvezel problemen

Afgelopen week vond ik het eindelijk eens tijd worden om de overige tv's in huis aan te sluiten op het glasvezelmodem. Er zit een mooie analoge aansluiting op, die ik via een splitter kan verbinden met de bestaande coaxkabels. Eerst maar een stuk coax gekocht. Toen ik de boel had aangesloten, bleek er geen signaal op de analoge aansluiting te zitten. Dus vanmiddag even de helpdesk gebeld. Nog geen kwartier later stond een monteur op de stoep! Da's snel! Meneer ging er vanuit dat het modem niet goed werkte en dus werd een nieuw modem geplaatst. Alle kabels eraf en een nieuw modem erop gedrukt. Gevolg was dat er helemaal geen signaal meer kwam. Geen telefoon, geen internet en geen tv. Huh?!
Voor alle zekerheid een ander nieuw modem geprobeerd, maar met het zelfde resultaat. Uiteindelijk besloot hij het oude modem maar weer te plaatsen. Dat verliep nogal moeizaam, omdat de grondplaat wat verbogen was. "Het dunne kunststof wordt warm en als de achterwand niet vlak is trekt de grondplaat krom", legde hij uit. Al die tijd keek ik over zijn schouder mee, wat ik moest de deur van de meterkast voor hem openhouden. Na wat gezwoeg deed het modem het weer. De gewenste lampjes brandden mooi. Meneer zou het probleem (kromme grondplaat) doorgeven aan de servicedienst en vertrok.
Nog geen tien minuten later viel alles uit! Geen internet, geen telefoon en geen tv. Ik zag voor de vallende avond zich al een grote ramp voltrekken : "Spelletjes doen met Mike en Jade!"
Dus met het mobiel (na lang zoeken gevonden) de Helpdesk gebeld. Maar die had geen oplossing. Ik moest maar wachten op de monteur. Ik besloot maar zelf aan de slag te gaan, want de monteur had gezegd waar het probleem mogelijk aan zou liggen : de kromme grondplaat maakte dat de contactjes niet helemaal jofel aansloten op die van het modem. Niets deed het dus ik heb het modem maar verwijderd. Hier en daar wat recht gebogen, de grondplaat iets losser geschroefd en toen het modem weer geplaatst. En wat denk je? Hij deed het weer! Joepie! De telefoon ook, maar internet en de tv niet. Ik weer bellen (nu met de vaste telefoon) en dit keer kreeg ik een vrouw aan de lijn. Ze ging heel gestructureerd te werk. Eerst met het modem. Daar bleken twee kabels andersom ingeprikt te zijn. Die volgorde had ik klakkeloos overgenomen van de situatie voordat ik hem verwijderde. Ik ging er ten onrechte van uit dat meneer dat wel goed gedaan zou hebben.
Daarna was de topset van de tv aan de beurt. Ik moest de voeding eruit trekken en weer insteken. Daarna terug naar het modem, dat volgens mevrouw goed bleef functioneren. Het duurde aanzienlijk langer, maar opeens verscheen een snowboarder op het scherm. Wederom : joepie!
Tot slot werd de router weer aangezet en.... ja hoor, ook weer internet (Zucht!). Ik bedankte de medewerkster met de toevoeging : Ik ben een zeer tevreden klant. Uw leidinggevende zal het u belonen. Ze lachte. Me uit. Denk ik.
Nu nog wachten op het analoge signaal. Daarvoor moet ergens in een kast hier in de wijk een knop omgezet worden. Even kijken of ik ergens toevallig een passende sleutel vind.....

Mierenneukende rechters

Gisteren heeft het Hof in Arnhem zich weer gebogen over de kwestie van een man die een politieagent uitmaakte voor mierenneuker.  Eerder had de Hoge Raad de Enschedeër vrijgesproken. De politierechter en het Hof hadden de man eerder schuldig bevonden aan belediging. Nu moet het Hof definitief bepalen in hoeverre hier sprake is van belediging.
De man dronk een blikje bier in het openbaar en werd daarvoor bekeurd. Hierop had de man de verbalisant verweten een mierenneuker te zijn. Hiermee bedoelde hij te zeggen, dat er ergere dingen in dit land aan de hand zijn waar de politie zich zou moeten bezighouden. In veel andere gevallen wordt zo'n mierenneuker geadviseerd : "Ga toch boeven vangen!"  Maar dat mag, al weet ik nog niet voor hoe lang.
Als iemand mij mierenneuker zou noemen, zou ik me zeker niet beledigd voelen en reageren met  : "Ik vind dit wèl heel belangrijk. Mierenneuker roept in mijn beleving het beeld van een perfectionist op. Iemand die op alle slakjes zout wil leggen. En zo'n slakje (overtreding) kan de verbalisant erger vinden dan de overtreder.
In hoeverre het woord mierenneuker al dan niet beledigend is, is volgens Justitie nog steeds de vraag. Het hele gedoe kost de maatschappij erg veel belastinggeld. Alsof die rechters niets beters te doen hebben. Over mierenneukers gesproken. Ga boeven veroordelen, neem het ov en geen privéchauffeur en zet dat pamperen van die criminelen eens opzij. Hup, aan het werk!

Zon en wolken

"Mijn leven zag er ooit zo zonnig uit. Eigenlijk had ik nog veel meer leuke dingen willen doen. Maar helaas kwamen plotseling wolken langs. Donkere wolken. Ze regenden en hagelden niet alleen op mij, maar ook op anderen om mij heen. Nu ze bijna weer weg zijn en de zon weer is gaan schijnen, vinden mensen dat ik veranderd ben. Maar er is ook iets moois voor teruggekomen."

Lunchroom ABC open

Omdat ik toch in het centrum was, besloot ik even te controleren of de lunchroom ABC nog open was. De zaak bevindt zich in zwaar weer vanwege een huurachterstand van zo'n 20.000 euro. Volgens een aantal nieuwsmedia 'dankzij de crisis'.  Ze bedoelen natuurlijk 'wat te wijten is aan de crisis'. Want leuk is het niet voor de betrokken partijen inclusief de klanten.
De rechter zou op 3 februari aangeven hoe het verder moest met de kwestie tussen de verhuurder en de eigenaar van de lunchroom. Toen ik de hal van de ABC (Albert Heijn, Blokker en C&A) binnenliep rook ik koffie. Maar waar die geur vandaan kwam, was lastig te achterhalen. Dus toch maar even de trap naar boven genomen. En ja hoor, ik zag stoeltjes en tafeltjes en een geopende lunchroom. Maar (helaas) geen klanten. Ik ben benieuwd hoe lang men het zal volhouden, want er moet aardig wat koffie door de tuut stromen voordat die 20.000 euro binnen is.

Hanzeborg : Samen oud worden

In het nieuws las ik dat de directeur van de Hanzeborg stelt, dat men daar wel samen oud mag worden. Wie verzorging nodig heeft, mag ook de partner meenemen. Een mooie en haast vanzelfsprekend iets. Toch heb ik in het recente verleden een ander verhaal gehoord over de Hanzeborg.
Ik verleen wat sociale ondersteuning aan een paar oudere wijkbewoners. Onder hen een stel, waarvan de vrouw van ver in de 80 werd opgenomen in de Hanzeborg, had ook graag bij elkaar willen blijven. Maar meneer (90+) mocht niet mee, want hij mankeerde hoegenaamd niets. Aldus zijn lezing. We hebben zijn vrouw geregeld bezocht in de Hanzeborg en er was meer dan genoeg ruimte voor twee in die kamer. Maar de regels stonden dat niet toe, zo werd hem medegedeeld. Meneer had al die tijd zelf voor zijn zieke vrouw gezorgd, totdat ze opgenomen werd. Hij had erg veel moeite met de fysieke scheiding. Zijn vrouw is inmiddels overleden. In de Hanzeborg, terwijl meneer thuis was. Beiden alleen.

De service van Post NL

Hoera, het is feest! De kleine Emma is geboren en dus gaan geboortekaartjes de deur uit. Maar voordat het zover is, moet wel eerst nog een en ander gebeuren. Adressen lijst maken, envelopjes schrijven, postzegeltjes kopen en plakken, envelopjes op postcode sorteren en dan : hopla in de brievenbus van PostNL.
Zo, dat was dat. Maar na een paar dagen vinden de gelukkige nieuwbakken ouders een envelop van PostNL in de bus. In de envelop zit een aantal verfrommelde en/of gescheurde geboortekaartjes en envelopjes. Er zit ook een kaartje bij met een standaardtekst :
 "Het spijt ons u te moeten melden, dat de postzending incompleet en/of beschadigd is. Deze schade is waarschijnlijk ontstaan tijdens de postverwerking. Wij bieden onze excuses aan voor het ongemak"

'Zo dat is dat', zal PostNL vast gedacht hebben.
Later zou blijken dat veel meer kaartjes niet hun bestemming hebben bereikt. Over een vergoeding rept PostNL niet. Niet voor de kaartjes, noch voor de portokosten. Service noemt PostNL dat. Eigenlijk geeft PostNL haar eigen onvermogen zelf toe. Met het woord 'waarschijnlijk' geeft PostNL namelijk aan niet te weten waar ze mee bezig is.

Wordt EU een dictatuur?

Een referendum in Zwitserland heeft geleid tot een beperking van het aantal immigranten.De Zwitsers gaan een quotum hanteren. Het opvallende is dat vanuit de EU nogal verontwaardigd wordt gereageerd. Die vindt zo'n quotum ongewenst. De afkeuring geeft aan dat de EU ver van de werkelijkheid af staat. Immers, meer Eu-landen hebben aangegeven problemen te hebben met immigranten.
Een referendum is een heel mooi democratisch middel. Toch dreigt de EU Zwitserland dat het niet zo maar wegkomt met een beleid gebaseerd op de uitslag van het referendum. Erg intimiderend, lijkt me. De houding geeft ook aan hoe het met onze eigen autonomie gesteld is binnen de EU. Brussel bepaalt alles. Ook als een grote meerderheid van de bevolking daar tegen is. Verdwijnt de democratie door toedoen van de EU?
Vaak vind ik dat het hele EU gebeuren vertekend wordt weergegeven door vooral de politiek en de media. Toen de PVV met een Brits rapport zwaaide over de voordelen indien Nederland de EU zou verlaten, gaan de media aan mensen die onvoorwaardelijk achter de EU staan, zoals onze minister Timmermans, naar hun mening vragen. Zo kan ie wel weer. Als er iemand een EU pet op heeft, dan is Timmermans dat wel. Ik ben meer benieuwd naar een second opinion van een onafhankelijke iemand of instantie. Niet van Timmermans of anderen wier politieke loopbaan ongetwijfeld richting Brussel gaat.
Zwitserland wordt nu al door de EU onder druk gezet. Niet fatsoenlijk, vind ik. De EU had het liefst het referendum verboden. We moeten het lidmaatschap maar gaan afbouwen. Die organisatie krijgt steeds meer de regeringsvorm van een dictatuur.

Fietsknooppunten in Lelystad

Ja ja, het is eindelijk zover. Zo links en rechts zie ik mij bekende bordjes met knooppunten! Joehoe! De Provincie Flevoland heeft een kleine drie ton aan de gemeenten Lelystad, Dronten en Zeewolde gegeven om ook Flevoland voor fietsers aantrekkelijk te maken. Met de realisatie wordt Flevoland eindelijk gekoppeld aan het landelijk netwerk. En nu maar hopen dat hier en daar ook uitgerust en voor de inwendige fietser gezorgd kan worden. Wellicht zijn er in Flevoland ook nog gastvrije, commerciële agrariërs, die daarvoor willen zorgen.

De Groene Sluis voor goede doelen

De kringloopwinkel De Groene Sluis bevindt zich op het industrieterrein Noordersluis. Vlakbij dus. Ik kom er geregeld om te snuffelen. Voornamelijk in de bakken met lp's natuurlijk. Het is een leuke zaak met dito bediening en zeer aantrekkelijke prijzen. Ik heb al een paar keer spullen gebracht. Voor een goed doel. De winkel geeft de netto-winst namelijk aan goede doelen. Vorig jaar is men van start gegaan met het uitdelen van 7.500 euro. Dit jaar is het bedrag ruim twee keer zoveel geworden : 20.000 euro. Het wordt verdeeld over negentien organisaties die zich stuk voor stuk bezig houden met goede doelen. Mooi hè?
Er zijn ook randverschijnselen. Zo zie ik daar geregeld busjes en vrachtwagentjes met een buitenlands kenteken. Die kopen daar flink in tegen een zeer lage prijs. een keer hoorde ik een medewerksters wat mopperen op die mensen : "Ze verdienen er grof aan!" Maar ja, daar is toch wel wat aan te doen? Gewoon voor handelaren een hogere prijs hanteren. Dan gaat er nog meer geld naar nog meer goede doelen. Op 12 februari houdt men een Repair Café in de Hanzeborg. Dan kan je kapotte spullen laten repareren.  't Is maar dat je het weet.

Goedkoop en duurkoop

Ingezonden als reactie.

Thuisgekomen legde ik de boodschappen op het aanrecht met de houding van onze kat, vroeger als die met zijn zojuist gevangen buit, in de vorm van een dooie muis of een spartelende huismus, in z’n bek, de huiskamer binnenkwam en deze voor ons neerlegde. Of stiekem onder de zitbank waar je dan, dankzij je neus, pas na een paar dagen achter kwam. Mijn triomf over de boodschappenbuit was van korte duur want toen mijn vrouw het kassabonnetje nog even controleerde ontdekte ze dat het bedrag bij de appels véél te hoog was aangeslagen. Chips ......!, dat had ik zelf ook kunnen zien als ik bij de kassa nog even op de bon had gekeken want het was mij wel opgevallen dat de goudrenetten zo’n stuk afgeprijsd waren. Maar ja, onervaren, argeloos en te goed van vertrouwen, hè? Dus, nogmaals op de fiets naar de supermarkt. Bij de klantendienst werd ik heel vriendelijk aangehoord. Ik begon met : ,,Ik heb een uurtje geleden óf de verkeerde appels genomen of de verkeerde kassa maar deze Goudrenetten zijn toch afgeprijsd?”. Ze keek op het bonnetje en zei; ,,Tja, hier is de normale prijs aangeslagen en u bent vandaag niet de eerste met deze klacht.” Ze keek even op het bonnetje en riep toen, met een verwijtende, bestraffende klank in haar stem, in de richting van de rij kassa’s verderop : ,,...Claudia...!!!” (beetje dommig). Want Claudia reageerde natuurlijk niet op zo'n afstand want ze had het veel te druk met de rij klanten, steeds opnieuw. Trouwens, was zij in dit geval eigenlijk wel de echte boosdoener? Ik mag toch aannemen dat prijswijzigingen in een supermarkt via een centraal computersysteem met één druk op de knop aan alle kassa’s worden doorgegeven? Dus, de echte dader heeft het gedaan of beter gezegd de echte dader heeft het juist niet gedaan; wat hij/zij wél had moeten doen. Met klinkende munt kwam ik weer thuis want voor een paar glimmende Euri’s rijd ik nog wel een keer extra. Na deze spannende ontdekkingsreis door boodschappenland kwam ik tot de conclusie: ,,Vraag bij het afrekenen altijd om een bonnetje!”. Klanten die geen bonnetje vroegen hebben niets gemerkt maar anderen die pas bij hun eerste hap, van hun zelfgemaakte appelflap met Goudrenetten, op het bonnetje keken trokken waarschijnlijk een zuur gezicht. Niet vanwege de smaak van de heerlijke flap maar ‘goedkoop was duurkoop’. (Citaat Willem: ,,-----Ik ben des te blijer met mijn boerenkool met worst". Ik begrijp nu al die bedrukte gezichten. Ik ben des te blijer met mijn boerenkool met worst.-----”.) 2e Kerstdag werden wij uitgenodigd bij een van onze kinderen en wat aten wij daar? Het lijkt op na-apen maar echt Willem; óók boerenkool met rookworst! Een echte 'groen(e)te kerstmaaltijd' dus, en daar was niks mis mee. Hoewel, ik miste wel het kuiltje, in het midden van het groene heuveltje, gevuld met lekker pittige jus maar het kuiltje in de wang van de kleine meid naast me was een goede compensatie. Na een lekker puddingtoetje zag ik de Goudrenetten-blosjes op haar eigen toetje en dat was het sein om iemand naar bed te brengen. Het was voor haar het einde van een mooie kerst.
De kerst voor een kind? Dan is het goed. ,,Slaap kindje, slaap".

Verstrooid, vergeetachtig of dement?

Ik heb nogal moeite met situaties, waarin ik geconfronteerd word met een stukje van mijn recent verleden. Ik kan ze namelijk vaak niet meer reproduceren. Weet je, ik ben nogal vergeetachtig. En aan één kant gewoon en aan de andere kant Oost-Indisch doof. Vergeetachtig en Oost-Indisch doof ben ik altijd al geweest, van jongs af aan. Dat is met mij nog steeds het geval. Anderen vinden van niet.
Tijdens mijn werkzaam leven werd mijn Oost Indisch doofheid door anderen verklaard met : Willem is erg geconcentreerd bezig. Mijn vergeetachtigheid werd toen door hen als 'verstrooidheid' aangeduid. Maar ja, dat kwam omdat ik blijkbaar in hun ogen slimme dingen deed. Na mijn vijftigste werd het weer vergeetachtigheid. Die vermelding krijg ik tot mijn zeventigste, hoop ik.
Daarna wordt mijn rijbewijs ingenomen, omdat ik de medische keuring vergeten ben. Of omdat ik bepaalde vragen blijkbaar niet gehoord heb of dingen onthouden heb. Gevolg is dat mijn vergeetachtigheid de status 'dement' krijgt.
Als dat gebeurt, breken lastige tijden aan. Dan moet ik met zo'n status proberen met iemand een serieus gesprek aan te gaan. Me ergens over beklagen of aangifte te doen vanwege een beroving op straat, zal dan niet meer lukken. Om maar te zwijgen over het stellen van vragen over zaken die je gewoon bent vergeten.
Ik kan er onderuit komen, door er jong uit te zien en me daar naar te gedragen. Maar dat levert andere problemen op. Dan verklaren mijn kennissen en familie mij voor gek, want ze weten mijn leeftijd. En als dat gebeurt kan ik onder curatele geplaatst worden en krijg ik net als vroeger alleen zakgeld. Een gesloten inrichting als nieuw verblijf zou ook zomaar kunnen. Laten we wel zijn : ook ik moet in een hokje passen.

Ik geef toe dat ik op zeker moment een stukje functioneren ben kwijtgeraakt door al de ellende die ik heb meegemaakt. Na die zware klappen is mijn geheugen en prioriteitstelling selectief geworden. Ik vind veel dingen niet meer zo belangrijk. Dus ben ik daar ook niet mee bezig, ook al weet ik dat ze voor anderen wel belangrijk kunnen zijn. Ik heb nieuwe wegen gevonden om met mijn veranderde ikke om te gaan. Wegen, die voor anderen blijkbaar lastig te bewandelen zijn. Niet voor iedereen. Gelukkig niet. Er zijn er die mij wel willen blijven volgen en hopelijk blijven begrijpen. Ik ben verder alleen wat vergeetachtig, gewoon en Oost-Indisch doof. Altijd al geweest. En wie kent mij nou het beste? Ik ben toch zeker niet gek?

Shot in Denmark

Een Deense dierentuin heeft een giraffe afgeschoten. De reden? Men was bang voor inteelt! En dus moest de nog jonge (18 maanden) gezonde langnek het loodje leggen. Waren er dan geen andere oplossingen mogelijk? Ja hoor. Er waren gegadigden die het arme beest graag een nieuw onderdak wilden geven. Maar je weet hoe het met Denen is: Met Denen valt nauwelijks een gesprek te voeren. En ze schieten graag op dieren. De giraffe als doelwit was een buitenkansje. Altijd maar die reeën afknallen gaat ook vervelen. Onder het personeel van de dierentuin in Kopenhagen werd een loterij gehouden. De gelukkig winnaar mocht het geweer hanteren.
We hebben menige vakantie in dat land doorgebracht. Lekker rustig, dat wel. Maar contact leggen met Denen is onbegonnen werk. Tijdens een van de eerste vakanties dacht ik 's morgen Denen te kunnen begroeten met een opgewekt 'goede morgen'. Gaan die Denen bij de receptie van de camping klagen over een zwarte man die hen lastigvalt! Het is omdat ik deed alsof Zeuren Lerby een goede vriend van mij was, anders waren we tot persona non grata verklaard. Of misschien geëxecuteerd.
Volgens mij ging het niet om inteelt in de dierentuin. De giraffe zal wellicht zijn zeer beperkte harem bespreekbaar hebben willen maken bij de directie van de dierentuin. Met eerder gemelde gevolgen van dien.  Zou de Deense schutter het arme beest recht in de ogen hebben durven kijken?  Ik ben bang van wel.
Al met al een wreed, emotieloos gebeuren zonder enig respect voor de natuur. Het beest kreeg als blijk van dank voor het zorgen van nieuwe aanwas niet eens een mooi afscheid. Dus geen gedenksteen met de tekst ' 18 months after birth shot in Denmark'. Zijn kadaver werd aan stukken gesneden en voor de leeuwen gegooid. Oké, dat zou hem in het wild uiteindelijk ook overkomen zijn.
En de Denen? die houden vol dat het door de inteelt-regelgeving in de EU komt. Maar ja, je kan zo'n beest toch ook castreren of een pil geven?

Beatle mania

Aan het begin van het Beatles tijdperk zat ik keurig met gekamde haartjes met scheiding links en kaarsrecht gestreken vouw in de spijkerbroek op de Mulo in Leiderdorp. Daar kregen ik o.a. het vak Engels van juffrouw Van Leeuwen. Ze had wat kroezig haar, een bril en kon haar benen over elkaar in de knoop draaien. Ze was weliswaar goedlachs, maar zette van tijd tot tijd kwaad bloed bij ons vanwege haar afkeer van de nieuwe rage onder de jeugd. Die bestond uit lang haar, obstinaat gedrag met een flinke dosis desinteresse en wat vrijer gekleed. Aan lang haar had ze een gruwelijke hekel, zei ze meerdere keren. Om haar te 'verrassen' hadden we een keer onze haren naar voren en over de oren gekamd. Toen ze klas 3 binnenkwam voor weer een lesuur en ons zo zag zitten, schoot het arme mens vol. Ze vond het helemaal niet leuk en ging huilend af.
Jammer dat ze niet zo creatief was om haar vak te combineren met de toen ingezette trend met de Engelse invasie van popmuziek als basis. Ze had ons ook in het Engels kunnen laten vertellen wat ons nou zo boeide in die ontwikkeling. Of wat die artiesten met hun populaire nummers eigenlijk ons vertelden. Of achtergrond informatie over de artiesten. Nee dus. Het bleef bij verzet van beide kanten. Ik vind dat nog steeds een gemiste kans van menig docent in die periode. Juffrouw Van Leeuwen had zichzelf onsterfelijk kunnen maken. Maar nu herinner ik me alleen haar in elkaar gedraaide benen.
Vanmiddag was ik aan het koken. Ja, al weer. Op de achtergrond draaide ik via YouTube de LP "Beatles for sale" uit 1964. Mijn broer Joop had alle lp's van de Fabulous Four. Ik dus niet. Ik kocht platen van The Stones. Zo hadden we samen van beiden wat.
Nu viel het mij onder het koken op, dat ik na het eind van een nummer, precies wist wat het volgende zou zijn. Erg hè? Ik heb die lp's decennia lang niet meer gehoord. Alleen toen ik nog thuis woonde en mijn broer ze grijs draaide.

Naar gitaarles met Tim

Op een kruispunt van fietspaden sta ik op Tim te wachten. We gaan samen naar gitaarles. Op mijn rug, keurig in een hoes, hangt Tim's elektrische gitaar. Een redelijk zwaar instrument.
Een paar minuten later zie ik in de verte een blond koppie op een fietsje aankomen. Door het harde trappen slingert hij wat. Voorop, op de bagagedrager, ligt een rugzakje geklemd. Als Tim mij ziet staan, verschijnt een grote lach op zijn toet. 'Jeetje, wat is ie toch al groot geworden', denk ik. 'Hoi opa!', roept Tim enthousiast. Samen fietsen we naar het centrum waar hij les krijgt. Tim praat gedurende de hele rit. Opa luistert alleen.

We zijn keurig op tijd en hebben nog gelegenheid om wat te drinken. Tim pakt een zakje met brood uit zijn rugzak. Ik ga chocolademelk halen bij de automaat. Als ik met twee bekertjes terugkom vraag ik Tim : 'Hoorde je dat geluid uit de automaat?' Tim schudt zijn hoofd en vraagt : 'Wat was er dan?' Ik zeg op serieuze toon : Toen ik mijn bekertje wilde vullen zei die kast : U krijgt geen chocolademelk, u bent al bruin genoeg!' Tim kijkt me heel even verbaasd aan, maar begint dan te lachen en roept : 'Dat kan niet hoor, opa!'
Tijdens de gitaarles geniet opa van Tim's muzikale talenten. Hij voelt heel goed ritmes aan en pakt nieuwe akkoorden snel op.
De les duurt net lang genoeg en Tim reageert erg enthousiast op de aanwijzingen van zijn leraar. Als de les voorbij is, gaan we weer terug. Opa kan er weer geen woord tussen krijgen en dus luister hij maar. Tim vertelt over school, zijn vriendjes en wat hij vanmiddag gaat doen. Tim heeft duidelijk zijn eigen leventje. Tim wordt groot.

Emma, opa's lieveling

Ze is nog wat moe. Ze houdt haar oogjes dicht. Soms gluurt ze even tussen de half geopende oogleden door. Vandaag heeft Emma een extra lief shirtje aan met de fraaie tekst Opa's lieveling. Nou, opa voelt zich gevleid hoor, kleine meid. Ik bewonder haar donkere haartjes. Haar kleine vingertjes klemmen zich rond mijn enorm grote wijsvinger. Ze slaapt vredig. Dat kan, want ze is zich nog nergens van bewust. Ik ben even jaloers op het onbeschreven blaadje in mijn armen. Ik zie zowel trekjes van haar mamma als van haar pappa. Ze is precies een maand op deze wereld en zichtbaar gegroeid. Volgens haar mamma doet ze het erg goed. Opa is trots op zijn jongste kleindochter. Na een slaapje krijgt ze trek. Dat is de vertaling van haar luid protesteren, dat boven uit haar bedje klinkt. Opa haalt haar uit haar bedje. Zodra ik haar in mijn armen heb, is ze weer stil. Voorzichtig loop ik met haar de trap af. Een beetje onhandig vanwege het besef iets breekbaars en onbetaalbaars in mijn armen te hebben. Oma heeft haar flesje al klaar. Ze drinkt op een opvallend rustige manier. Af en toe laat ze het speentje los en kijkt even om zich heen. Dan gaat ze weer verder. Als ze haar flesje zo goed als leeg heeft, is ze duidelijk wat energieker. Maar niet veel later vallen haar oogjes weer dicht. En in haar beginnend slaapje tovert ze van tijd tot tijd een tevreden glimlachje tevoorschijn. Als blijk van dank aan oma en opa.

Somber Lelystad

Op de lokale tv zender Omroep Flevoland toont men 'live webcam' beelden vanuit een aantal plaatsen in de Flevopolder. De beelden uit Urk, Emmeloord en Dronten zien er leuk uit. Ze zijn voor mij herkenbaar.
Jammer genoeg zijn de beelden uit Lelystad ronduit treurig te noemen. Ze zijn telkens weer dezelfde : grauw van kleur. Het is niet zo goed te zien maar de webcam is gericht op het sombere wolkendek. Maar het kan evengoed een betonnen muur zijn. Vreemd dat niemand daar iets aandoet. Er zijn immers leukere beelden uit te zenden, zoals langs het Markermeer.

Een hondse behandeling

Het komt geregeld voor dat iemand geen id kaart op zak heeft. Maar het komt sporadisch voor dat iemand, die bijvoorbeeld een lichte overtreding begaat, een bon krijgt omdat hij of zij zich niet kan legitimeren.
Vanmorgen las ik het volgende. In Katwijk laat een meneer zijn hond uit. De gehoorzame hond is niet aangelijnd. Een ijverige Buitengewoon Opsporingsambtenaar (Boa) spreekt de eigenaar (65+) hierop aan en vraagt hem naar zijn id kaart. Deze heeft de hondeneigenaar niet op zak. De Boa pleegt een telefoontje en meneer wordt even later met een politieauto naar het bureau afgevoerd. Daar wordt hij uitvoerig gevisiteerd, moet zijn schoenen en riem afdoen en zijn zakken leegmaken. Vervolgens belandt hij in de cel. Daar heeft de 'crimineel' zo'n drie uur in eenzaamheid doorgebracht. Te gek voor woorden, natuurlijk. Helemaal als je al decennia in de badplaats woonachtig bent.

Geen Sony laptops meer

Sony heeft haar afdeling waar o.a. de Vaio laptops worden gemaakt gesloten. Ik weet niet in hoeverre het besluit van Mike daarin een rol heeft gespeeld. Haha! Die heeft zijn gloednieuwe Vaio immers teruggestuurd met de mededeling : geld terug aub. Blijkbaar zat er weinig geld in de Sony kas.
Het nare is dat zo'n 5.000 werknemers zullen worden ontslagen. Maar ja, hadden ze maar beter hun best moeten doen. Er zijn behoorlijk wat klachten over dat laptop. Komt bij dat de klantenservice verre van goed functioneerde. Bijna 70% van de klanten vindt de service slecht.

Voordorp -5- (slot)

Werk aan de winkel.

We moesten ook per toerbeurt in de keuken helpen. Aardappels pitten, een zinken teil vol.  Er werd stroopjes vet gemaakt; daar snoepte ik wel eens stiekem van. Als kind word je in zo’n omgeving wel slim en oplettend. Ja, dat heb ik wel mee gekregen uit die tijd. Straf, daar had ik een hekel aan. Eén keer in de week gingen wij met zijn allen douchen in een grote ruimte met 8 sproeiers. Dat was vaak leuk. De oudere meisjes gingen apart. Na het douchen moesten we steevast onze pyjama aan.  's Avonds in pyjama aan tafel en na het eten naar bed. 

In 1957 ging ik met broer Joep weg uit Voordorp. Broertje Leo overleed in 1955. De doodsoorzaak van jongste broertje is altijd een vraag gebleven voor mij.

Later heb ik er over gepraat met mijn vader. Hij zei me, dat Leo vermoedelijk aan een hersenbeschadiging is overleden door een ongeval in zijn peutertijd.

De slechte nazorg toentertijd is hem fataal geworden. Hij werd begraven op het kerkhof aan de Hoogmadeseweg in Leiderdorp. Zijn graf, waarin ook andere kinderen lagen, is geschud. Ik ben nog regelmatig daar geweest in de hoop zijn steen mee te nemen. Maar dat is helaas niet gelukt.

Mijn Vader hertrouwde en wij kregen toen een stiefmoeder. Maar ook zij bracht  zowel mijn vader als ons, de kinderen, geen geluk. Het huwelijk duurde maar 2 jaar. Broer Joep kwam in een jongens tehuis en ik ging met mijn vader in de kost. Ik was toen 12 jaar.

Wie in Jezus gelooft...

Er was een tijd dat andersgelovigen ( beter bekend als heidenen) konden kiezen tussen het zwaard of christen worden. Geen lastige keus lijkt mij. In zo'n situatie zou ik zelfs in een politicus of een autoverkoper geloven. De keus doet mij denken aan de tekst op deze boot. Spartelend in het zilte nat en ernstig verlegen om hulp, zal een drenkeling zich acuut bekeren als hij dit schip langszij ziet komen.

Cops and robbers

Soms kijk ik naar tv programma's waarin de politie de wet handhaaft. Of probeert te handhaven.
Zo kijk ik ook soms naar een Amerikaanse serie, waarin men autodieven te grazen neemt.
Op een zeer opvallende manier wordt een lokauto(volgens de woordcontrole bestaat het woord niet en moet ik kiezen uit : slokauto, lookauto, klok-, plok of blokauto)ingezet, die met geopende deuren, draaiende motor en brandende koplampen wordt achtergelaten. Ze hangen er net geen bord aan met de tekst : "Please, steal this car!"
In ons land mag dat niet op die manier. Dat noemt men hier 'uitlokking'. Dat woord valt al erg snel bij advocaten van de boevenwereld. Zelfs als je maar één slot op je gestolen fiets hebt of geen dievenklauwen in je deur. Maar goed, in Amerika mag het wel.
Nu is het leuke van dat programma, dat die agenten niet altijd slim bezig zijn. Ze kunnen de motor van de lokauto  op afstand uitzetten. En als de raampjes ook dicht zijn, dan zit de dief opgesloten. Een mooi systeem.
Alleen, het rare is soms de werkwijze van de betrokken agenten. Ze naderen eerst de gestolen auto met zwaailichten en sirenes en pas als ze in de buurt van het gestolen voertuig zijn, wordt de motor uitgeschakeld.
Vaak gebeurt het dat de dief bij het zien van de zwaailichten in de verte, het portier opengooit en uit de wagen springt. Vervolgens zet hij het op een lopen. En dan gaan die agenten hem achterna. Hahaha! Wat een komische gebeuren. Een moderne versie van Comedy Capers. Maar misschien doet de agent met de afstandbediening het met opzet. Om zijn collega's in conditie te houden.

Woonark gezonken

Een stel had de woonark laten bouwen in Hardenberg. Het splinternieuwe drijvend huis werd afgelopen week vervoerd naar Voorschoten. Aangekomen bij de Roggebotsluis ging het mis tijdens het afmeren. De woonark raakte beschadigd en zonk. Alleen de bovenetage steekt nog boven het water uit. Een triest gezicht en doodzonde van zo'n gloednieuwe ark.
Maar de boel zal ongetwijfeld verzekerd zijn. Niet dat daarmee alles opgelost zou zijn. De kopers woonden tot de eerste van deze maand antikraak in Leiden en zouden afgelopen weekend hun drijvend nestje gaan betrekken. De ark zou in Voorschoten afgemeerd worden. Het stel zal tijdelijk elders onderdak moeten zoeken totdat een nieuw exemplaar afgeleverd wordt.

Alle vingers,....verzamelen!

Ingezonden.

Op weg naar huis ben ik nog even van de fiets gestapt om het deksel van een rioolput terug te zetten dat er door vuurwerk met grof geweld was afgeblazen. Je wil er toch niet aan denken dat iemand onverhoeds in zo'n gat stapt, b.v. s' avonds (brr!). Op de heenweg naar het winkelcentrum had ik al een groepje opgeschoten jongens door onze wijk zien slenteren, met rugzakjes vol vuurwerk dat ze slordig naar alle kanten van zich afgooiden, en daarom had ik toen uit voorzorg maar een andere route genomen. Een paar dagen later vernamen we dat een van die jongens, 14 jaar oud, drie vingers was kwijtgeraakt; Oók met grof geweld eraf geblazen! ,,Getver!, waarom nou jongen, je hebt die vingers zo hard nodig, en je moet nog zo lang mee”. Dit is een té hoge prijs voor een beetje vuurwerklol. Hopelijk heeft een hele knappe chirurg, net als ik met het putdeksel heb gedaan, de vingers nog kunnen terugzetten en kan deze jongen over vier jaar in een kroeg zijn eerste legale biertjes bestellen op een ietwat 'stoere' wijze. Hij komt binnen, met z’n vrienden loopt langs de bar, steekt zijn hand omhoog met alleen een zichtbare pink en roept dan; ,,...Drie bier voor de houtzagerij...”. Ik hoop echt van harte! dat het zo gaat. ,,...Proost !!! geweldig knappe dokter “Vingeraanzetter”, en proost mannen...!!!".


Fan-tilator

Inzet leger tegen inbrekers

even pauzeren...

Als het aan Almere ligt, wordt het leger ingezet tegen inbrekers. Het aantal woninginbraken stijgt schrikbarend, ondanks uitgebreide voorlichting en preventieve maatregelen.
Burgemeester Jorritsma weet niet wat die inzet precies gaat inhouden. Maakt mij niet zoveel uit, zolang die boeven maar gegrepen worden. Ik hoop dat de legerleiding de krijgsgevangenen anderhalf jaar zal laten tijgeren, stormbanen nemen, marsen lopen, afknijpen, bivakkeren in winterse omstandigheden en nachtoefeningen draaien. Dat zal ze leren! (hoop ik....)

Kaarten voor Lowlands 2014!

Het is elk jaar weer een spannend gebeuren : kaarten bemachtigen voor het Lowlands festival. De internetdeuren gaan om elf uur open en dan begint het. Voor die tijd staat een kleine batterij laptops en pc's klaar om tot de aanval over te gaan.
Ook dit keer is het gelukt het benodigd aantal kaarten te bemachtigen. Binnen nog geen uur tijd. Bravo! Al met al wel een prijzig gebeuren á raison de 200 euro's per kaartje. Nee, deze ouwe muziek liefhebber gaat niet mee. Maar de kinderen en hun partners dus wel. Opa en oma krijgen wellicht een andere rol in het geheel. Ook leuk hoor!