Glasvezel problemen

Afgelopen week vond ik het eindelijk eens tijd worden om de overige tv's in huis aan te sluiten op het glasvezelmodem. Er zit een mooie analoge aansluiting op, die ik via een splitter kan verbinden met de bestaande coaxkabels. Eerst maar een stuk coax gekocht. Toen ik de boel had aangesloten, bleek er geen signaal op de analoge aansluiting te zitten. Dus vanmiddag even de helpdesk gebeld. Nog geen kwartier later stond een monteur op de stoep! Da's snel! Meneer ging er vanuit dat het modem niet goed werkte en dus werd een nieuw modem geplaatst. Alle kabels eraf en een nieuw modem erop gedrukt. Gevolg was dat er helemaal geen signaal meer kwam. Geen telefoon, geen internet en geen tv. Huh?!
Voor alle zekerheid een ander nieuw modem geprobeerd, maar met het zelfde resultaat. Uiteindelijk besloot hij het oude modem maar weer te plaatsen. Dat verliep nogal moeizaam, omdat de grondplaat wat verbogen was. "Het dunne kunststof wordt warm en als de achterwand niet vlak is trekt de grondplaat krom", legde hij uit. Al die tijd keek ik over zijn schouder mee, wat ik moest de deur van de meterkast voor hem openhouden. Na wat gezwoeg deed het modem het weer. De gewenste lampjes brandden mooi. Meneer zou het probleem (kromme grondplaat) doorgeven aan de servicedienst en vertrok.
Nog geen tien minuten later viel alles uit! Geen internet, geen telefoon en geen tv. Ik zag voor de vallende avond zich al een grote ramp voltrekken : "Spelletjes doen met Mike en Jade!"
Dus met het mobiel (na lang zoeken gevonden) de Helpdesk gebeld. Maar die had geen oplossing. Ik moest maar wachten op de monteur. Ik besloot maar zelf aan de slag te gaan, want de monteur had gezegd waar het probleem mogelijk aan zou liggen : de kromme grondplaat maakte dat de contactjes niet helemaal jofel aansloten op die van het modem. Niets deed het dus ik heb het modem maar verwijderd. Hier en daar wat recht gebogen, de grondplaat iets losser geschroefd en toen het modem weer geplaatst. En wat denk je? Hij deed het weer! Joepie! De telefoon ook, maar internet en de tv niet. Ik weer bellen (nu met de vaste telefoon) en dit keer kreeg ik een vrouw aan de lijn. Ze ging heel gestructureerd te werk. Eerst met het modem. Daar bleken twee kabels andersom ingeprikt te zijn. Die volgorde had ik klakkeloos overgenomen van de situatie voordat ik hem verwijderde. Ik ging er ten onrechte van uit dat meneer dat wel goed gedaan zou hebben.
Daarna was de topset van de tv aan de beurt. Ik moest de voeding eruit trekken en weer insteken. Daarna terug naar het modem, dat volgens mevrouw goed bleef functioneren. Het duurde aanzienlijk langer, maar opeens verscheen een snowboarder op het scherm. Wederom : joepie!
Tot slot werd de router weer aangezet en.... ja hoor, ook weer internet (Zucht!). Ik bedankte de medewerkster met de toevoeging : Ik ben een zeer tevreden klant. Uw leidinggevende zal het u belonen. Ze lachte. Me uit. Denk ik.
Nu nog wachten op het analoge signaal. Daarvoor moet ergens in een kast hier in de wijk een knop omgezet worden. Even kijken of ik ergens toevallig een passende sleutel vind.....

Mierenneukende rechters

Gisteren heeft het Hof in Arnhem zich weer gebogen over de kwestie van een man die een politieagent uitmaakte voor mierenneuker.  Eerder had de Hoge Raad de Enschedeër vrijgesproken. De politierechter en het Hof hadden de man eerder schuldig bevonden aan belediging. Nu moet het Hof definitief bepalen in hoeverre hier sprake is van belediging.
De man dronk een blikje bier in het openbaar en werd daarvoor bekeurd. Hierop had de man de verbalisant verweten een mierenneuker te zijn. Hiermee bedoelde hij te zeggen, dat er ergere dingen in dit land aan de hand zijn waar de politie zich zou moeten bezighouden. In veel andere gevallen wordt zo'n mierenneuker geadviseerd : "Ga toch boeven vangen!"  Maar dat mag, al weet ik nog niet voor hoe lang.
Als iemand mij mierenneuker zou noemen, zou ik me zeker niet beledigd voelen en reageren met  : "Ik vind dit wèl heel belangrijk. Mierenneuker roept in mijn beleving het beeld van een perfectionist op. Iemand die op alle slakjes zout wil leggen. En zo'n slakje (overtreding) kan de verbalisant erger vinden dan de overtreder.
In hoeverre het woord mierenneuker al dan niet beledigend is, is volgens Justitie nog steeds de vraag. Het hele gedoe kost de maatschappij erg veel belastinggeld. Alsof die rechters niets beters te doen hebben. Over mierenneukers gesproken. Ga boeven veroordelen, neem het ov en geen privéchauffeur en zet dat pamperen van die criminelen eens opzij. Hup, aan het werk!

Zon en wolken

"Mijn leven zag er ooit zo zonnig uit. Eigenlijk had ik nog veel meer leuke dingen willen doen. Maar helaas kwamen plotseling wolken langs. Donkere wolken. Ze regenden en hagelden niet alleen op mij, maar ook op anderen om mij heen. Nu ze bijna weer weg zijn en de zon weer is gaan schijnen, vinden mensen dat ik veranderd ben. Maar er is ook iets moois voor teruggekomen."

Lunchroom ABC open

Omdat ik toch in het centrum was, besloot ik even te controleren of de lunchroom ABC nog open was. De zaak bevindt zich in zwaar weer vanwege een huurachterstand van zo'n 20.000 euro. Volgens een aantal nieuwsmedia 'dankzij de crisis'.  Ze bedoelen natuurlijk 'wat te wijten is aan de crisis'. Want leuk is het niet voor de betrokken partijen inclusief de klanten.
De rechter zou op 3 februari aangeven hoe het verder moest met de kwestie tussen de verhuurder en de eigenaar van de lunchroom. Toen ik de hal van de ABC (Albert Heijn, Blokker en C&A) binnenliep rook ik koffie. Maar waar die geur vandaan kwam, was lastig te achterhalen. Dus toch maar even de trap naar boven genomen. En ja hoor, ik zag stoeltjes en tafeltjes en een geopende lunchroom. Maar (helaas) geen klanten. Ik ben benieuwd hoe lang men het zal volhouden, want er moet aardig wat koffie door de tuut stromen voordat die 20.000 euro binnen is.

Hanzeborg : Samen oud worden

In het nieuws las ik dat de directeur van de Hanzeborg stelt, dat men daar wel samen oud mag worden. Wie verzorging nodig heeft, mag ook de partner meenemen. Een mooie en haast vanzelfsprekend iets. Toch heb ik in het recente verleden een ander verhaal gehoord over de Hanzeborg.
Ik verleen wat sociale ondersteuning aan een paar oudere wijkbewoners. Onder hen een stel, waarvan de vrouw van ver in de 80 werd opgenomen in de Hanzeborg, had ook graag bij elkaar willen blijven. Maar meneer (90+) mocht niet mee, want hij mankeerde hoegenaamd niets. Aldus zijn lezing. We hebben zijn vrouw geregeld bezocht in de Hanzeborg en er was meer dan genoeg ruimte voor twee in die kamer. Maar de regels stonden dat niet toe, zo werd hem medegedeeld. Meneer had al die tijd zelf voor zijn zieke vrouw gezorgd, totdat ze opgenomen werd. Hij had erg veel moeite met de fysieke scheiding. Zijn vrouw is inmiddels overleden. In de Hanzeborg, terwijl meneer thuis was. Beiden alleen.

De service van Post NL

Hoera, het is feest! De kleine Emma is geboren en dus gaan geboortekaartjes de deur uit. Maar voordat het zover is, moet wel eerst nog een en ander gebeuren. Adressen lijst maken, envelopjes schrijven, postzegeltjes kopen en plakken, envelopjes op postcode sorteren en dan : hopla in de brievenbus van PostNL.
Zo, dat was dat. Maar na een paar dagen vinden de gelukkige nieuwbakken ouders een envelop van PostNL in de bus. In de envelop zit een aantal verfrommelde en/of gescheurde geboortekaartjes en envelopjes. Er zit ook een kaartje bij met een standaardtekst :
 "Het spijt ons u te moeten melden, dat de postzending incompleet en/of beschadigd is. Deze schade is waarschijnlijk ontstaan tijdens de postverwerking. Wij bieden onze excuses aan voor het ongemak"

'Zo dat is dat', zal PostNL vast gedacht hebben.
Later zou blijken dat veel meer kaartjes niet hun bestemming hebben bereikt. Over een vergoeding rept PostNL niet. Niet voor de kaartjes, noch voor de portokosten. Service noemt PostNL dat. Eigenlijk geeft PostNL haar eigen onvermogen zelf toe. Met het woord 'waarschijnlijk' geeft PostNL namelijk aan niet te weten waar ze mee bezig is.

Wordt EU een dictatuur?

Een referendum in Zwitserland heeft geleid tot een beperking van het aantal immigranten.De Zwitsers gaan een quotum hanteren. Het opvallende is dat vanuit de EU nogal verontwaardigd wordt gereageerd. Die vindt zo'n quotum ongewenst. De afkeuring geeft aan dat de EU ver van de werkelijkheid af staat. Immers, meer Eu-landen hebben aangegeven problemen te hebben met immigranten.
Een referendum is een heel mooi democratisch middel. Toch dreigt de EU Zwitserland dat het niet zo maar wegkomt met een beleid gebaseerd op de uitslag van het referendum. Erg intimiderend, lijkt me. De houding geeft ook aan hoe het met onze eigen autonomie gesteld is binnen de EU. Brussel bepaalt alles. Ook als een grote meerderheid van de bevolking daar tegen is. Verdwijnt de democratie door toedoen van de EU?
Vaak vind ik dat het hele EU gebeuren vertekend wordt weergegeven door vooral de politiek en de media. Toen de PVV met een Brits rapport zwaaide over de voordelen indien Nederland de EU zou verlaten, gaan de media aan mensen die onvoorwaardelijk achter de EU staan, zoals onze minister Timmermans, naar hun mening vragen. Zo kan ie wel weer. Als er iemand een EU pet op heeft, dan is Timmermans dat wel. Ik ben meer benieuwd naar een second opinion van een onafhankelijke iemand of instantie. Niet van Timmermans of anderen wier politieke loopbaan ongetwijfeld richting Brussel gaat.
Zwitserland wordt nu al door de EU onder druk gezet. Niet fatsoenlijk, vind ik. De EU had het liefst het referendum verboden. We moeten het lidmaatschap maar gaan afbouwen. Die organisatie krijgt steeds meer de regeringsvorm van een dictatuur.

Fietsknooppunten in Lelystad

Ja ja, het is eindelijk zover. Zo links en rechts zie ik mij bekende bordjes met knooppunten! Joehoe! De Provincie Flevoland heeft een kleine drie ton aan de gemeenten Lelystad, Dronten en Zeewolde gegeven om ook Flevoland voor fietsers aantrekkelijk te maken. Met de realisatie wordt Flevoland eindelijk gekoppeld aan het landelijk netwerk. En nu maar hopen dat hier en daar ook uitgerust en voor de inwendige fietser gezorgd kan worden. Wellicht zijn er in Flevoland ook nog gastvrije, commerciële agrariërs, die daarvoor willen zorgen.

De Groene Sluis voor goede doelen

De kringloopwinkel De Groene Sluis bevindt zich op het industrieterrein Noordersluis. Vlakbij dus. Ik kom er geregeld om te snuffelen. Voornamelijk in de bakken met lp's natuurlijk. Het is een leuke zaak met dito bediening en zeer aantrekkelijke prijzen. Ik heb al een paar keer spullen gebracht. Voor een goed doel. De winkel geeft de netto-winst namelijk aan goede doelen. Vorig jaar is men van start gegaan met het uitdelen van 7.500 euro. Dit jaar is het bedrag ruim twee keer zoveel geworden : 20.000 euro. Het wordt verdeeld over negentien organisaties die zich stuk voor stuk bezig houden met goede doelen. Mooi hè?
Er zijn ook randverschijnselen. Zo zie ik daar geregeld busjes en vrachtwagentjes met een buitenlands kenteken. Die kopen daar flink in tegen een zeer lage prijs. een keer hoorde ik een medewerksters wat mopperen op die mensen : "Ze verdienen er grof aan!" Maar ja, daar is toch wel wat aan te doen? Gewoon voor handelaren een hogere prijs hanteren. Dan gaat er nog meer geld naar nog meer goede doelen. Op 12 februari houdt men een Repair Café in de Hanzeborg. Dan kan je kapotte spullen laten repareren.  't Is maar dat je het weet.

Goedkoop en duurkoop

Ingezonden als reactie.

Thuisgekomen legde ik de boodschappen op het aanrecht met de houding van onze kat, vroeger als die met zijn zojuist gevangen buit, in de vorm van een dooie muis of een spartelende huismus, in z’n bek, de huiskamer binnenkwam en deze voor ons neerlegde. Of stiekem onder de zitbank waar je dan, dankzij je neus, pas na een paar dagen achter kwam. Mijn triomf over de boodschappenbuit was van korte duur want toen mijn vrouw het kassabonnetje nog even controleerde ontdekte ze dat het bedrag bij de appels véél te hoog was aangeslagen. Chips ......!, dat had ik zelf ook kunnen zien als ik bij de kassa nog even op de bon had gekeken want het was mij wel opgevallen dat de goudrenetten zo’n stuk afgeprijsd waren. Maar ja, onervaren, argeloos en te goed van vertrouwen, hè? Dus, nogmaals op de fiets naar de supermarkt. Bij de klantendienst werd ik heel vriendelijk aangehoord. Ik begon met : ,,Ik heb een uurtje geleden óf de verkeerde appels genomen of de verkeerde kassa maar deze Goudrenetten zijn toch afgeprijsd?”. Ze keek op het bonnetje en zei; ,,Tja, hier is de normale prijs aangeslagen en u bent vandaag niet de eerste met deze klacht.” Ze keek even op het bonnetje en riep toen, met een verwijtende, bestraffende klank in haar stem, in de richting van de rij kassa’s verderop : ,,...Claudia...!!!” (beetje dommig). Want Claudia reageerde natuurlijk niet op zo'n afstand want ze had het veel te druk met de rij klanten, steeds opnieuw. Trouwens, was zij in dit geval eigenlijk wel de echte boosdoener? Ik mag toch aannemen dat prijswijzigingen in een supermarkt via een centraal computersysteem met één druk op de knop aan alle kassa’s worden doorgegeven? Dus, de echte dader heeft het gedaan of beter gezegd de echte dader heeft het juist niet gedaan; wat hij/zij wél had moeten doen. Met klinkende munt kwam ik weer thuis want voor een paar glimmende Euri’s rijd ik nog wel een keer extra. Na deze spannende ontdekkingsreis door boodschappenland kwam ik tot de conclusie: ,,Vraag bij het afrekenen altijd om een bonnetje!”. Klanten die geen bonnetje vroegen hebben niets gemerkt maar anderen die pas bij hun eerste hap, van hun zelfgemaakte appelflap met Goudrenetten, op het bonnetje keken trokken waarschijnlijk een zuur gezicht. Niet vanwege de smaak van de heerlijke flap maar ‘goedkoop was duurkoop’. (Citaat Willem: ,,-----Ik ben des te blijer met mijn boerenkool met worst". Ik begrijp nu al die bedrukte gezichten. Ik ben des te blijer met mijn boerenkool met worst.-----”.) 2e Kerstdag werden wij uitgenodigd bij een van onze kinderen en wat aten wij daar? Het lijkt op na-apen maar echt Willem; óók boerenkool met rookworst! Een echte 'groen(e)te kerstmaaltijd' dus, en daar was niks mis mee. Hoewel, ik miste wel het kuiltje, in het midden van het groene heuveltje, gevuld met lekker pittige jus maar het kuiltje in de wang van de kleine meid naast me was een goede compensatie. Na een lekker puddingtoetje zag ik de Goudrenetten-blosjes op haar eigen toetje en dat was het sein om iemand naar bed te brengen. Het was voor haar het einde van een mooie kerst.
De kerst voor een kind? Dan is het goed. ,,Slaap kindje, slaap".

Verstrooid, vergeetachtig of dement?

Ik heb nogal moeite met situaties, waarin ik geconfronteerd word met een stukje van mijn recent verleden. Ik kan ze namelijk vaak niet meer reproduceren. Weet je, ik ben nogal vergeetachtig. En aan één kant gewoon en aan de andere kant Oost-Indisch doof. Vergeetachtig en Oost-Indisch doof ben ik altijd al geweest, van jongs af aan. Dat is met mij nog steeds het geval. Anderen vinden van niet.
Tijdens mijn werkzaam leven werd mijn Oost Indisch doofheid door anderen verklaard met : Willem is erg geconcentreerd bezig. Mijn vergeetachtigheid werd toen door hen als 'verstrooidheid' aangeduid. Maar ja, dat kwam omdat ik blijkbaar in hun ogen slimme dingen deed. Na mijn vijftigste werd het weer vergeetachtigheid. Die vermelding krijg ik tot mijn zeventigste, hoop ik.
Daarna wordt mijn rijbewijs ingenomen, omdat ik de medische keuring vergeten ben. Of omdat ik bepaalde vragen blijkbaar niet gehoord heb of dingen onthouden heb. Gevolg is dat mijn vergeetachtigheid de status 'dement' krijgt.
Als dat gebeurt, breken lastige tijden aan. Dan moet ik met zo'n status proberen met iemand een serieus gesprek aan te gaan. Me ergens over beklagen of aangifte te doen vanwege een beroving op straat, zal dan niet meer lukken. Om maar te zwijgen over het stellen van vragen over zaken die je gewoon bent vergeten.
Ik kan er onderuit komen, door er jong uit te zien en me daar naar te gedragen. Maar dat levert andere problemen op. Dan verklaren mijn kennissen en familie mij voor gek, want ze weten mijn leeftijd. En als dat gebeurt kan ik onder curatele geplaatst worden en krijg ik net als vroeger alleen zakgeld. Een gesloten inrichting als nieuw verblijf zou ook zomaar kunnen. Laten we wel zijn : ook ik moet in een hokje passen.

Ik geef toe dat ik op zeker moment een stukje functioneren ben kwijtgeraakt door al de ellende die ik heb meegemaakt. Na die zware klappen is mijn geheugen en prioriteitstelling selectief geworden. Ik vind veel dingen niet meer zo belangrijk. Dus ben ik daar ook niet mee bezig, ook al weet ik dat ze voor anderen wel belangrijk kunnen zijn. Ik heb nieuwe wegen gevonden om met mijn veranderde ikke om te gaan. Wegen, die voor anderen blijkbaar lastig te bewandelen zijn. Niet voor iedereen. Gelukkig niet. Er zijn er die mij wel willen blijven volgen en hopelijk blijven begrijpen. Ik ben verder alleen wat vergeetachtig, gewoon en Oost-Indisch doof. Altijd al geweest. En wie kent mij nou het beste? Ik ben toch zeker niet gek?

Shot in Denmark

Een Deense dierentuin heeft een giraffe afgeschoten. De reden? Men was bang voor inteelt! En dus moest de nog jonge (18 maanden) gezonde langnek het loodje leggen. Waren er dan geen andere oplossingen mogelijk? Ja hoor. Er waren gegadigden die het arme beest graag een nieuw onderdak wilden geven. Maar je weet hoe het met Denen is: Met Denen valt nauwelijks een gesprek te voeren. En ze schieten graag op dieren. De giraffe als doelwit was een buitenkansje. Altijd maar die reeën afknallen gaat ook vervelen. Onder het personeel van de dierentuin in Kopenhagen werd een loterij gehouden. De gelukkig winnaar mocht het geweer hanteren.
We hebben menige vakantie in dat land doorgebracht. Lekker rustig, dat wel. Maar contact leggen met Denen is onbegonnen werk. Tijdens een van de eerste vakanties dacht ik 's morgen Denen te kunnen begroeten met een opgewekt 'goede morgen'. Gaan die Denen bij de receptie van de camping klagen over een zwarte man die hen lastigvalt! Het is omdat ik deed alsof Zeuren Lerby een goede vriend van mij was, anders waren we tot persona non grata verklaard. Of misschien geëxecuteerd.
Volgens mij ging het niet om inteelt in de dierentuin. De giraffe zal wellicht zijn zeer beperkte harem bespreekbaar hebben willen maken bij de directie van de dierentuin. Met eerder gemelde gevolgen van dien.  Zou de Deense schutter het arme beest recht in de ogen hebben durven kijken?  Ik ben bang van wel.
Al met al een wreed, emotieloos gebeuren zonder enig respect voor de natuur. Het beest kreeg als blijk van dank voor het zorgen van nieuwe aanwas niet eens een mooi afscheid. Dus geen gedenksteen met de tekst ' 18 months after birth shot in Denmark'. Zijn kadaver werd aan stukken gesneden en voor de leeuwen gegooid. Oké, dat zou hem in het wild uiteindelijk ook overkomen zijn.
En de Denen? die houden vol dat het door de inteelt-regelgeving in de EU komt. Maar ja, je kan zo'n beest toch ook castreren of een pil geven?

Beatle mania

Aan het begin van het Beatles tijdperk zat ik keurig met gekamde haartjes met scheiding links en kaarsrecht gestreken vouw in de spijkerbroek op de Mulo in Leiderdorp. Daar kregen ik o.a. het vak Engels van juffrouw Van Leeuwen. Ze had wat kroezig haar, een bril en kon haar benen over elkaar in de knoop draaien. Ze was weliswaar goedlachs, maar zette van tijd tot tijd kwaad bloed bij ons vanwege haar afkeer van de nieuwe rage onder de jeugd. Die bestond uit lang haar, obstinaat gedrag met een flinke dosis desinteresse en wat vrijer gekleed. Aan lang haar had ze een gruwelijke hekel, zei ze meerdere keren. Om haar te 'verrassen' hadden we een keer onze haren naar voren en over de oren gekamd. Toen ze klas 3 binnenkwam voor weer een lesuur en ons zo zag zitten, schoot het arme mens vol. Ze vond het helemaal niet leuk en ging huilend af.
Jammer dat ze niet zo creatief was om haar vak te combineren met de toen ingezette trend met de Engelse invasie van popmuziek als basis. Ze had ons ook in het Engels kunnen laten vertellen wat ons nou zo boeide in die ontwikkeling. Of wat die artiesten met hun populaire nummers eigenlijk ons vertelden. Of achtergrond informatie over de artiesten. Nee dus. Het bleef bij verzet van beide kanten. Ik vind dat nog steeds een gemiste kans van menig docent in die periode. Juffrouw Van Leeuwen had zichzelf onsterfelijk kunnen maken. Maar nu herinner ik me alleen haar in elkaar gedraaide benen.
Vanmiddag was ik aan het koken. Ja, al weer. Op de achtergrond draaide ik via YouTube de LP "Beatles for sale" uit 1964. Mijn broer Joop had alle lp's van de Fabulous Four. Ik dus niet. Ik kocht platen van The Stones. Zo hadden we samen van beiden wat.
Nu viel het mij onder het koken op, dat ik na het eind van een nummer, precies wist wat het volgende zou zijn. Erg hè? Ik heb die lp's decennia lang niet meer gehoord. Alleen toen ik nog thuis woonde en mijn broer ze grijs draaide.

Naar gitaarles met Tim

Op een kruispunt van fietspaden sta ik op Tim te wachten. We gaan samen naar gitaarles. Op mijn rug, keurig in een hoes, hangt Tim's elektrische gitaar. Een redelijk zwaar instrument.
Een paar minuten later zie ik in de verte een blond koppie op een fietsje aankomen. Door het harde trappen slingert hij wat. Voorop, op de bagagedrager, ligt een rugzakje geklemd. Als Tim mij ziet staan, verschijnt een grote lach op zijn toet. 'Jeetje, wat is ie toch al groot geworden', denk ik. 'Hoi opa!', roept Tim enthousiast. Samen fietsen we naar het centrum waar hij les krijgt. Tim praat gedurende de hele rit. Opa luistert alleen.

We zijn keurig op tijd en hebben nog gelegenheid om wat te drinken. Tim pakt een zakje met brood uit zijn rugzak. Ik ga chocolademelk halen bij de automaat. Als ik met twee bekertjes terugkom vraag ik Tim : 'Hoorde je dat geluid uit de automaat?' Tim schudt zijn hoofd en vraagt : 'Wat was er dan?' Ik zeg op serieuze toon : Toen ik mijn bekertje wilde vullen zei die kast : U krijgt geen chocolademelk, u bent al bruin genoeg!' Tim kijkt me heel even verbaasd aan, maar begint dan te lachen en roept : 'Dat kan niet hoor, opa!'
Tijdens de gitaarles geniet opa van Tim's muzikale talenten. Hij voelt heel goed ritmes aan en pakt nieuwe akkoorden snel op.
De les duurt net lang genoeg en Tim reageert erg enthousiast op de aanwijzingen van zijn leraar. Als de les voorbij is, gaan we weer terug. Opa kan er weer geen woord tussen krijgen en dus luister hij maar. Tim vertelt over school, zijn vriendjes en wat hij vanmiddag gaat doen. Tim heeft duidelijk zijn eigen leventje. Tim wordt groot.

Emma, opa's lieveling

Ze is nog wat moe. Ze houdt haar oogjes dicht. Soms gluurt ze even tussen de half geopende oogleden door. Vandaag heeft Emma een extra lief shirtje aan met de fraaie tekst Opa's lieveling. Nou, opa voelt zich gevleid hoor, kleine meid. Ik bewonder haar donkere haartjes. Haar kleine vingertjes klemmen zich rond mijn enorm grote wijsvinger. Ze slaapt vredig. Dat kan, want ze is zich nog nergens van bewust. Ik ben even jaloers op het onbeschreven blaadje in mijn armen. Ik zie zowel trekjes van haar mamma als van haar pappa. Ze is precies een maand op deze wereld en zichtbaar gegroeid. Volgens haar mamma doet ze het erg goed. Opa is trots op zijn jongste kleindochter. Na een slaapje krijgt ze trek. Dat is de vertaling van haar luid protesteren, dat boven uit haar bedje klinkt. Opa haalt haar uit haar bedje. Zodra ik haar in mijn armen heb, is ze weer stil. Voorzichtig loop ik met haar de trap af. Een beetje onhandig vanwege het besef iets breekbaars en onbetaalbaars in mijn armen te hebben. Oma heeft haar flesje al klaar. Ze drinkt op een opvallend rustige manier. Af en toe laat ze het speentje los en kijkt even om zich heen. Dan gaat ze weer verder. Als ze haar flesje zo goed als leeg heeft, is ze duidelijk wat energieker. Maar niet veel later vallen haar oogjes weer dicht. En in haar beginnend slaapje tovert ze van tijd tot tijd een tevreden glimlachje tevoorschijn. Als blijk van dank aan oma en opa.

Somber Lelystad

Op de lokale tv zender Omroep Flevoland toont men 'live webcam' beelden vanuit een aantal plaatsen in de Flevopolder. De beelden uit Urk, Emmeloord en Dronten zien er leuk uit. Ze zijn voor mij herkenbaar.
Jammer genoeg zijn de beelden uit Lelystad ronduit treurig te noemen. Ze zijn telkens weer dezelfde : grauw van kleur. Het is niet zo goed te zien maar de webcam is gericht op het sombere wolkendek. Maar het kan evengoed een betonnen muur zijn. Vreemd dat niemand daar iets aandoet. Er zijn immers leukere beelden uit te zenden, zoals langs het Markermeer.

Een hondse behandeling

Het komt geregeld voor dat iemand geen id kaart op zak heeft. Maar het komt sporadisch voor dat iemand, die bijvoorbeeld een lichte overtreding begaat, een bon krijgt omdat hij of zij zich niet kan legitimeren.
Vanmorgen las ik het volgende. In Katwijk laat een meneer zijn hond uit. De gehoorzame hond is niet aangelijnd. Een ijverige Buitengewoon Opsporingsambtenaar (Boa) spreekt de eigenaar (65+) hierop aan en vraagt hem naar zijn id kaart. Deze heeft de hondeneigenaar niet op zak. De Boa pleegt een telefoontje en meneer wordt even later met een politieauto naar het bureau afgevoerd. Daar wordt hij uitvoerig gevisiteerd, moet zijn schoenen en riem afdoen en zijn zakken leegmaken. Vervolgens belandt hij in de cel. Daar heeft de 'crimineel' zo'n drie uur in eenzaamheid doorgebracht. Te gek voor woorden, natuurlijk. Helemaal als je al decennia in de badplaats woonachtig bent.

Geen Sony laptops meer

Sony heeft haar afdeling waar o.a. de Vaio laptops worden gemaakt gesloten. Ik weet niet in hoeverre het besluit van Mike daarin een rol heeft gespeeld. Haha! Die heeft zijn gloednieuwe Vaio immers teruggestuurd met de mededeling : geld terug aub. Blijkbaar zat er weinig geld in de Sony kas.
Het nare is dat zo'n 5.000 werknemers zullen worden ontslagen. Maar ja, hadden ze maar beter hun best moeten doen. Er zijn behoorlijk wat klachten over dat laptop. Komt bij dat de klantenservice verre van goed functioneerde. Bijna 70% van de klanten vindt de service slecht.

Voordorp -5- (slot)

Werk aan de winkel.

We moesten ook per toerbeurt in de keuken helpen. Aardappels pitten, een zinken teil vol.  Er werd stroopjes vet gemaakt; daar snoepte ik wel eens stiekem van. Als kind word je in zo’n omgeving wel slim en oplettend. Ja, dat heb ik wel mee gekregen uit die tijd. Straf, daar had ik een hekel aan. Eén keer in de week gingen wij met zijn allen douchen in een grote ruimte met 8 sproeiers. Dat was vaak leuk. De oudere meisjes gingen apart. Na het douchen moesten we steevast onze pyjama aan.  's Avonds in pyjama aan tafel en na het eten naar bed. 

In 1957 ging ik met broer Joep weg uit Voordorp. Broertje Leo overleed in 1955. De doodsoorzaak van jongste broertje is altijd een vraag gebleven voor mij.

Later heb ik er over gepraat met mijn vader. Hij zei me, dat Leo vermoedelijk aan een hersenbeschadiging is overleden door een ongeval in zijn peutertijd.

De slechte nazorg toentertijd is hem fataal geworden. Hij werd begraven op het kerkhof aan de Hoogmadeseweg in Leiderdorp. Zijn graf, waarin ook andere kinderen lagen, is geschud. Ik ben nog regelmatig daar geweest in de hoop zijn steen mee te nemen. Maar dat is helaas niet gelukt.

Mijn Vader hertrouwde en wij kregen toen een stiefmoeder. Maar ook zij bracht  zowel mijn vader als ons, de kinderen, geen geluk. Het huwelijk duurde maar 2 jaar. Broer Joep kwam in een jongens tehuis en ik ging met mijn vader in de kost. Ik was toen 12 jaar.

Wie in Jezus gelooft...

Er was een tijd dat andersgelovigen ( beter bekend als heidenen) konden kiezen tussen het zwaard of christen worden. Geen lastige keus lijkt mij. In zo'n situatie zou ik zelfs in een politicus of een autoverkoper geloven. De keus doet mij denken aan de tekst op deze boot. Spartelend in het zilte nat en ernstig verlegen om hulp, zal een drenkeling zich acuut bekeren als hij dit schip langszij ziet komen.

Cops and robbers

Soms kijk ik naar tv programma's waarin de politie de wet handhaaft. Of probeert te handhaven.
Zo kijk ik ook soms naar een Amerikaanse serie, waarin men autodieven te grazen neemt.
Op een zeer opvallende manier wordt een lokauto(volgens de woordcontrole bestaat het woord niet en moet ik kiezen uit : slokauto, lookauto, klok-, plok of blokauto)ingezet, die met geopende deuren, draaiende motor en brandende koplampen wordt achtergelaten. Ze hangen er net geen bord aan met de tekst : "Please, steal this car!"
In ons land mag dat niet op die manier. Dat noemt men hier 'uitlokking'. Dat woord valt al erg snel bij advocaten van de boevenwereld. Zelfs als je maar één slot op je gestolen fiets hebt of geen dievenklauwen in je deur. Maar goed, in Amerika mag het wel.
Nu is het leuke van dat programma, dat die agenten niet altijd slim bezig zijn. Ze kunnen de motor van de lokauto  op afstand uitzetten. En als de raampjes ook dicht zijn, dan zit de dief opgesloten. Een mooi systeem.
Alleen, het rare is soms de werkwijze van de betrokken agenten. Ze naderen eerst de gestolen auto met zwaailichten en sirenes en pas als ze in de buurt van het gestolen voertuig zijn, wordt de motor uitgeschakeld.
Vaak gebeurt het dat de dief bij het zien van de zwaailichten in de verte, het portier opengooit en uit de wagen springt. Vervolgens zet hij het op een lopen. En dan gaan die agenten hem achterna. Hahaha! Wat een komische gebeuren. Een moderne versie van Comedy Capers. Maar misschien doet de agent met de afstandbediening het met opzet. Om zijn collega's in conditie te houden.

Woonark gezonken

Een stel had de woonark laten bouwen in Hardenberg. Het splinternieuwe drijvend huis werd afgelopen week vervoerd naar Voorschoten. Aangekomen bij de Roggebotsluis ging het mis tijdens het afmeren. De woonark raakte beschadigd en zonk. Alleen de bovenetage steekt nog boven het water uit. Een triest gezicht en doodzonde van zo'n gloednieuwe ark.
Maar de boel zal ongetwijfeld verzekerd zijn. Niet dat daarmee alles opgelost zou zijn. De kopers woonden tot de eerste van deze maand antikraak in Leiden en zouden afgelopen weekend hun drijvend nestje gaan betrekken. De ark zou in Voorschoten afgemeerd worden. Het stel zal tijdelijk elders onderdak moeten zoeken totdat een nieuw exemplaar afgeleverd wordt.

Alle vingers,....verzamelen!

Ingezonden.

Op weg naar huis ben ik nog even van de fiets gestapt om het deksel van een rioolput terug te zetten dat er door vuurwerk met grof geweld was afgeblazen. Je wil er toch niet aan denken dat iemand onverhoeds in zo'n gat stapt, b.v. s' avonds (brr!). Op de heenweg naar het winkelcentrum had ik al een groepje opgeschoten jongens door onze wijk zien slenteren, met rugzakjes vol vuurwerk dat ze slordig naar alle kanten van zich afgooiden, en daarom had ik toen uit voorzorg maar een andere route genomen. Een paar dagen later vernamen we dat een van die jongens, 14 jaar oud, drie vingers was kwijtgeraakt; Oók met grof geweld eraf geblazen! ,,Getver!, waarom nou jongen, je hebt die vingers zo hard nodig, en je moet nog zo lang mee”. Dit is een té hoge prijs voor een beetje vuurwerklol. Hopelijk heeft een hele knappe chirurg, net als ik met het putdeksel heb gedaan, de vingers nog kunnen terugzetten en kan deze jongen over vier jaar in een kroeg zijn eerste legale biertjes bestellen op een ietwat 'stoere' wijze. Hij komt binnen, met z’n vrienden loopt langs de bar, steekt zijn hand omhoog met alleen een zichtbare pink en roept dan; ,,...Drie bier voor de houtzagerij...”. Ik hoop echt van harte! dat het zo gaat. ,,...Proost !!! geweldig knappe dokter “Vingeraanzetter”, en proost mannen...!!!".


Fan-tilator

Inzet leger tegen inbrekers

even pauzeren...

Als het aan Almere ligt, wordt het leger ingezet tegen inbrekers. Het aantal woninginbraken stijgt schrikbarend, ondanks uitgebreide voorlichting en preventieve maatregelen.
Burgemeester Jorritsma weet niet wat die inzet precies gaat inhouden. Maakt mij niet zoveel uit, zolang die boeven maar gegrepen worden. Ik hoop dat de legerleiding de krijgsgevangenen anderhalf jaar zal laten tijgeren, stormbanen nemen, marsen lopen, afknijpen, bivakkeren in winterse omstandigheden en nachtoefeningen draaien. Dat zal ze leren! (hoop ik....)

Kaarten voor Lowlands 2014!

Het is elk jaar weer een spannend gebeuren : kaarten bemachtigen voor het Lowlands festival. De internetdeuren gaan om elf uur open en dan begint het. Voor die tijd staat een kleine batterij laptops en pc's klaar om tot de aanval over te gaan.
Ook dit keer is het gelukt het benodigd aantal kaarten te bemachtigen. Binnen nog geen uur tijd. Bravo! Al met al wel een prijzig gebeuren á raison de 200 euro's per kaartje. Nee, deze ouwe muziek liefhebber gaat niet mee. Maar de kinderen en hun partners dus wel. Opa en oma krijgen wellicht een andere rol in het geheel. Ook leuk hoor!

Hond en pot

Bij de bushalte zie ik zowaar een pan half uit een vuilcontainer steken. Een stel dat net komt aanlopen, kijkt vol verbazing naar de pan. Mevrouw vraagt lachend : "Wie loopt er nou met een pan op zak?" Dat was dus ook mijn eerste gedachte. Maar iemand kan net zo goed de pan op straat gevonden en hem hier ingestopt hebben. Wie zal het zeggen? De positivo onder ons zeggen dan : "Nou ja, hij ligt in elk geval niet op straat."  Sprekend over de alsmaar toenemende vervuiling, beklaagt meneer zich over een bewoner, die in de flat waar hij woont een hond zijn behoefte laat doen. "In het trappenhuis en in de hal ligt dagelijks hondenpoep! Kunt u zich dat voorstellen?", zegt hij verontwaardigd. Nou dat kan ik best hoor. Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers. Een dergelijke situatie troffen we ook in het appartementengebouw in Leiden waar we woonden. Daar was het nog erger. De appartementen waren gestoffeerd. De trappen en hal waren bekleed met vloerbedekking. Dat was wat erg optimistisch. Ook daar liet iemand zijn hond geregeld zijn behoefte doen. Probeer dat maar eens schoon te krijgen. Wat een lucht!
Er waren ook bewoners die volle vuilniszakken van drie hoog in het trappenhuis naar beneden lieten vallen. Nee, zo schoon zijn we echt niet in Holland. We hebben een goede schoonmaakdienst. Maar die vecht steeds meer tegen de tijd in plaats van tegen het vuil.

Ambtenaren verdwijnen

De ambtenaren van 69-4

Als het aan de Tweede Kamer ligt, dan verdwijnen de ambtenaren. Ik bedoel de speciale status die een gewone werknemer tot een ambtenaar maakt. Ik weet nog wel dat in bepaalde advertenties speciale aanbiedingen golden voor ambtenaren. Alsof dat soort betrouwbaarder zou zijn dan gewone mensen.
Zelf ben ik ook ambtenaar geweest, hoor. Om precies te zijn heb ik 18 maanden voor het Ministerie van Defensie gewerkt. Van die tijd krijg ik geen pensioen. We kregen als dienstplichtigen alleen een oprotpremie, waarmee je een nieuw burgerkloffie kon betalen. Dat bedrag was in 1970 zo'n 225 gulden. Dienstplichtigen die ambtenaar werden, kregen naast hun oprotpremie over hun diensttijd wel pensioenopbouw mee. Discriminatie dus. Tijdens mijn loopbaan heb ik ook opdrachten bij (semi)overheidsinstanties gedaan. Ik ben erg geschrokken van de mentaliteit en werksfeer. Brrrr! Ambtenaren zijn ook vaak lastig te ontslaan. Ik dacht dat het kwam omdat er dan iemand binnen die groep aan het werk zou moeten. Maar dat is dus niet zo. Ze worden beschermd door regeltjes, die gewone werknemers niet hebben.
Maar aan alles komt een eind en dus ook aan de ambtenarenstatus. En dat is maar goed ook. Ik heb altijd al gezegd, dat ambtenaren net als gewone mensen behandeld moeten worden. Ik ben benieuwd hoeveel ambtenaren straks hun baan alsnog verliezen.

Voordorp -4-

Op vakantie.

De kinderen tot 8 jaar gingen niet op vakantie. Ook niet naar ouders als je die had. Ik had alleen een vader die zondags kwam. Mijn ouders waren gescheiden. Vandaar dat wij in het kinderhuis Voordorp zaten. Als kind leg je je bij de situatie neer. Je weet niet beter.

De oudere kinderen gingen naar Bilthoven op kamp. Zo’n vakantie was altijd een hele onderneming.

Stapels dekens en dozen eten gingen mee. In het hoofdgebouw van Voordorp zaten alleen de oudere kinderen vanaf 12 jaar. Toen ik ook in het hoofdgebouw zat met mijn broers mochten wij ook op vakantie mee. In Bilthoven was een baal hooi je matras; hij prikte behoorlijk. Je kreeg één deken, een metalen kroes en bord met je naam erin gegraveerd. Dat gebeurde met een spijker! 
s' Morgens vroeg, om 6 uur,  gingen wij zwemmen. Dan hoefden we ons niet te wassen. Kranen waren er trouwens niet. Speurtochten maken in het bos was erg leuk. Het waas erg fijn weg te zijn van Voordorp. Deze vakanties heb ik 2x mee gemaakt.

Mijn Ziektekostenverzekering

Nee, ik ben niet overgestapt. Allemaal flauwekul. Minder premie betalen is minder vergoed. Zo simpel is dat. Deze week ontving ik een nota. De tekst kwam mij wat simpel over :

"Geachte meneer, Wij hebben nota's verwerkt. Wij ontvangen 71,94 euro van u."

Ik dacht direct : "Huh, speel ik soms met dat zorgverzekeringsbedrijf Monopoly? En heb ik een Kanskaart of zo getrokken??"  Wat een tijd.
Monopoly is trouwens een ouderwets spelletje. Daarin betalen de rijken meer belasting en komen ze ook in de gevangenis.
De ziektekostenpremie stijgt en aan de andere kant krijg ik er alsmaar minder voor terug. Nog even en dan betaal ik een enorm hoge premie, waar niets tegenover staat. En voor al dat niets krijg ik vast ook geregeld zo'n brief, maar dan met de tekst : "Wij ontvangen 933,03 euro van u." En waar ik dan nog het meeste van zal balen, zijn die drie losse centen. Het lijkt de ALDI wel. Grrr!

Ruzies

Uit het lokale nieuws verneem ik dat een lesbisch stel zich weggepest voelt uit hun huis. Er is sprake van een ruzie met omwonenden. De onmin is dermate uit de hand gelopen, dat een aantal bewoners voor de rechter moest verschijnen. Ze kregen een voorwaardelijke boete opgelegd en de bewoners werden gemaand vooral de rust te bewaren.
De burgemeester van Amsterdam, Van der Laan, is boos op National Geographic. De tv zender zendt een programma uit dat laat zien hoe gemakkelijk men in Amsterdam het slachtoffer kan worden van zakkenrollers. Van der Laan vindt dat het tv programma een negatief beeld schetst van zijn stad, ondanks het feit dat de 'slachtoffers' hun gerolde eigendommen terugkrijgen.
Op dezelfde nieuwssite lees ik dat het aantal slachtoffers van zakkenrollers in Amsterdam met een kwart is gestegen . Zouden de acteurs van NG dan toch niet die spullen teruggegeven hebben? Of is het misschien beter indien Van der Laan zijn aandacht verlegd naar de echte boeven?

In Biddinghuizen heeft men geprotesteerd tegen de komende geluidsoverlast, die de uitbreiding van de luchthaven van Lelystad met zich mee zou brengen. Precies boven het dorp bevindt zich een kruispunt voor vliegtuigen die landen en stijgen. Dat punt is inmiddels een beetje verlegd, maar daar neemt men in Biddinghuizen geen genoegen mee.
Ik denk dat het allemaal zal meevallen. Als we in Leiderdorp logees kregen, dan maakten die ons erop attent dat een vliegtuig overvloog. Zelf hoorden we die vogels al lang niet meer. En als we zelf gingen logeren bij een zus van Sonja, hoorden we de eerste dag de treinen, die op nog geen 50 meter voorbij denderden. Maar de tweede dag hoorden we die ook niet meer.
Staatssecretaris Weekers is opgestapt. Het werd tijd, want ik over woog al het Bulgaarse staatsburgerschap aan te vragen. Ik zag geen andere mogelijkheid meer om mijn toeslag te krijgen. 

Politieke gevangene in Amerika

In het grote Amerika zit al jaren lang een politieke gevangene vast. Het betreft een indiaan, de Lakote/Anishibabe Leonard Peltier. Begin jaren 70 vond een schietpartij plaats in het Pine Ridge reservaat. Achteraf bleek het FBI agenten te zijn die het vuur op een aantal indianen openden, zonder zich vooraf bekend te maken. Twee agenten werden gedood, een indiaan werd vermoord.
Na het gebeuren heeft de FBI op allerlei illegale manieren bewijsmateriaal verzameld tegen een lid van de AIM (American Indian Movement), Leonard Peltier. Peltier werd op illegale wijze door de FBI vanuit Canada naar de VS overgebracht. Leonard werd op basis van valse verklaringen in een schijn- cq. politiekproces veroordeeld en zit nu  zijn straf uit. Ondanks het feit dat alle getuigenissen en bewijzen weerlegd zijn (zelfs de rechter kwam na een aantal jaar terug op  zijn oordeel), komt er geen nieuw proces.

Hij werd als AIM voorzitter beschouwd als een lastige luis in de pels van de overheid en een aantal energiemaatschappijen. Peltier verzette zich openlijk tegen de uitbuiting van hun reservaten door energiemaatschappijen. Iets wat weinigen durfden, vanwege de doodsbedreigingen die van de zijde van de betrokken bedrijven werden geuit.  Het openlijk verzet van Leonard werd hem ook zeer kwalijk genomen door de Amerikaanse overheid. Peltier moest hoe dan ook aangepakt worden.
De native Americans staan niet alleen in hun strijd tegen het  onterechte gevangenschap van Peltier. Ze worden gesteund door de Dalai Lama, Amnesty International, International Indian Treaty Council, de VN commissaris voor de rechten van de mens, Aartsbisschop Desmond Tutu, Coretta Scott King, Mikhail Gorbachov, Gloria Steinem, Wilma Mankiller, Robert Redford, en het Europees Parlement. Ook wijlen paus Johannes Paulus II gaf zijn steun. Maar dat is nog steeds niet genoeg om Leonard vrij te krijgen. Ook een Amerikaanse regering onder Obama houdt een louter op racisme genomen besluit overeind. En dat valt mij van met name Obama zwaar tegen.

Voordorp -3-

"Om halfzeven moest je het bed weer uit, je bed opmaken en zorgen dat je om half acht aan tafel zat voor het ontbijt. Ik ging graag naar school, weg van Voordorp. In een groep liepen we dan naar de Kastanjelaan. Ieder naar zijn klaslokaal.

Tussen de middag liepen we weer terug voor het warm eten. Als je je bord niet leeg had kreeg je dat bord eten na schooltijd weer voor je neus. Je mocht niet buiten spelen eer het op was. Ook al lustte je het niet. Zuurkool met hele pepers erin. Brrrr! Ik bleef kauwen. Het buitenspelen vond ik fijn. Ik voelde dan een zekere vrijheid. Maar we werden altijd goed in de gaten gehouden door tante Annie, een leidster. Ze deelde vaak klappen uit. Haar handen zaten behoorlijk los."

Flevo Post in de wind

Na mijn vaste ronde op de woensdag moest ik 's middag toch nog even onverwacht in actie komen. Iemand had een stapeltje exemplaren van de Flevo Post op straat achtergelaten. Bewust of onbewust, dat weet ik niet. Gevolg was wel, dat er complete pagina's van het huis aan huis blad over de Ringdijk waaiden. Al rapend stuitte ik op een stapeltje kranten in een brandgang naast het blok.
Het meeste heb ik kunnen opruimen. Maar de stevige bries won het van mij voor wat betreft een aantal pagina's. Die zullen nu wel bij de rotonde liggen.
Vanmorgen vroeg begon men al met het buiten zetten van de papiercontainers, maar volgens mij en de ophaaldienst is dat wat vroeg. En met de containers is het net als met de schapen. Zodra er één over de dam is....

Fraude in het onderwijs

Weer een school waar gefraudeerd is met examens na diefstal van de opgaven. Er verschijnen steeds meer negatieve berichten over het onderwijs. De kwaliteit holt achteruit en veel leerlingen / studenten vinden frauderen geen probleem. Niet allemaal, gelukkig niet. Anders wist tot op heden niemand iets van de nu bekende fraudegevallen. Sommige scholen geven het diploma weg door de exameneisen naar beneden bij te stellen of op andere manieren de studenten tegemoet te komen. De nieuwe technologie speelt ook een rol in veel fraude gevallen.
Voor zover mij bekend, is het behalen van een verkeersdiploma nog fraudevrij. Maar hoe lang nog?
Toen ik eind jaren 80 naar de Haagse Hogeschool ging, viel mij direct het niveau van het onderwijs op. Ik had me ingesteld op een zware (avond)studie, maar ondanks mijn verouderde grijze massa met verminderd absorptievermogen kon ik heel gemakkelijk meekomen. Ik begreep het geklaag van mijn veel jongere studiegenoten helemaal niet. Maar ja, die hebben niets meegekregen van het ouderwetse, degelijke onderwijs dat ik genoten heb. Zonder herkansingen, met dertien vakken, een docent als baas in de klas en alleen de boorden van je overhemd als extern spiekgeheugen. Wie gaat er nou in overhemd naar school? Wij dus. We volgden dus een degelijke opleiding, zodat we later zelf onze broek konden ophouden. Zonder bretels! Tegenwoordig weet de jeugd niet eens hoe ze hun broek moeten ophouden. Zelfs niet hoe ze een bretels moet vastmaken. Daar zakt mijn broek weer van af.

Jop Fackeldey mag blijven

"....sommige winkeliers zijn nog slimmer dan ik, buurman."

Wethouder Fackeldey (op foto in strak pak) van Lelystad mag van de Gemeenteraad blijven. Jop heeft uitgelegd hoe de telfout is ontstaan, die tot een verkeerde uitslag heeft geleid. Winkeliers hebben namelijk mogen stemmen over het al dan niet oprichten van een stichting om gezamenlijk activiteiten uit te voeren in het centrum van de stad. De stichting betreft een ondernemersfonds dat bedoeld is om de uitstraling, veiligheid en de promotie van het Stadshart te bevorderen. Even ter zijde : Volgens mij zijn dat primair taken van de gemeente en niet van de winkeliers. De gemeente heeft bedacht dat de winkeliers een verplichte bijdrage gaan leveren en dat het door de gemeente geïnde geld terug zou vloeien naar de stichting.  De uitgebrachte stemmen zijn in het stadhuis geteld en toen bleek een meerderheid voor de komst van de stichting te zijn. De gemeente riep "Hoera!", want de komst van de Stichting Ondernemersfonds Groene Carré zou haar veel geld en werk schelen. Maar een aantal winkeliers vertrouwde de uitslag niet. Fackeldey werd verzocht een hertelling van de stemmen te doen. De hertelling gaf aan dat er geen meerderheid was voor het plan. Een telfoutje dus, aldus Fackeldey. De gemeenteraad slikte zijn uitleg, dus Jop mag blijven. De betrokken 350 winkeliers krijgen de reeds geïnde lidmaatschapsgelden terug. Een volgende keer worden onpartijdige tellers ingezet. Let wel : geen deskundige tellers, maar onpartijdige.

De jeugd heeft de toekomst

In het Zeeuwse stadje Hulst is gistermiddag een scholiere van 14 mishandeld door een medeleerlinge. Zoals tegenwoordig te doen gebruikelijk is de laffe agressieve daad digitaal vastgelegd door een aantal medescholieren. Natuurlijk niet als bewijsvoering tegen de dader, maar voor de lol en het internet.
Ze hadden ook als fatsoenlijke medemensen kunnen ingrijpen, maar die gedachte kwam blijkbaar bij de alom aanwezige tieners niet op. Ik sta vaak verbaasd te kijken wat de jeugd tegenwoordig allemaal als humor beschouwd. Van dreig-tweet voor een terroristische aanslag op school tot dit soort zinloos geweld.
In mijn beleving zijn de scholieren die het gebeuren gefilmd en op het www gezet hebben net zo verkeerd bezig als de dader zelf. Ook al die andere scholieren, die ongeïnteresseerd toekeken. Schokkend! Iedereen verdient dus straf. Maar of ze daar iets van zullen leren, is nog maar de vraag.

Pete Seeger

"We shall overcome", is het meest bekende nummer van Pete Seeger die op 94 jarige leeftijd deze week is overleden. Pete was een sociaal bewogen muzikant, die vooral bekendheid kreeg door dit nummer. Hij was fel gekant tegen de onderdrukking van de 'zwarten' in Amerika.
Hij waagde het zelfs om lid te worden van de Communistische partij in dat land. Zijn liedjes vormden een protest tegen de vele misstanden in Amerika. Samen met Woody Guthry (This land is your land) heeft de banjo spelende folksinger pacifistische liedjes geschreven en gezongen. De Amerikaanse overheid vertrouwde het duo niet en liet het scherp volgen door de FBI.
Pete stond ook voor een beter milieu. Dat was al in de jaren zestig zo, toen ik hem leerde kennen.  Hij schreef o.a. ook het nummer Turn! Turn! Turn dat door The Byrds tot een hit werd gemaakt. En niet te vergeten The hammer song (If I had a hammer), dat door Trini Lopez tot hit werd gepromoveerd.  Tot aan zijn dood zat Pete in het maatschappelijk verzet. Hij nam op hoge leeftijd nog deel aan Occupy Wall Street.
Pete is niet meer, maar er zijn nog veel misstanden in Amerika."We shall overcome", zoals ik het in de jaren 60 zelf beleefde :

Bouvier Hannes, poeslief

Onze eerste bouvier was Hannes. Hij kwam medio jaren 80 uit een asiel in Leiden. Daar was Hannes weggehaald door een familielid. Maar na een week was de vriendschap over. Omdat onze vorige hond Asco, een Duitse staande, inmiddels was overleden besloten we ons over Hannes te ontfermen. We konden het niet over ons hart krijgen dat hij teruggestuurd zou worden naar het asiel.
Na een weekendje proefdraaien in Schoonhoven, was de zaak snel bekeken : Hannes had een nieuw gezin gevonden! We namen nog contact op met het asiel om de wijziging door te geven en vroegen gelijk om meer informatie. Hannes heette eigenlijk Hassan. Maar dat vonden wij niet zo'n geslaagde naam voor een hond. Vooral vanwege de aanwezigheid van nogal wat Hassans in Schoonhoven toentertijd. Dus bleef het Hannes. De trouwe boef van 7 jaar was al twee keer in een asiel terechtgekomen. Zijn eerste baas had er geen zin meer in en de tweede ging werken. Dat was alles wat men van de hond wist.

Slapen met Boefie

Hannes bleek goed opgevoed te zijn. De standaard commando's volgde hij gedwee op. Hij was wel erg stil en in zichzelf gekeerd. Maar wat wil je met zo'n geschiedenis. Al snel bleek dat Hannes een paar trauma's had opgelopen. Hij durfde niet alleen te zijn en liep de hele dag achter vooral Sonja aan te sjokken. Het was zo erg met hem, dat zelfs de deur van het toilet niet dicht mocht. Hannes was bang voor witte bestelwagens en bossen of groepjes bomen. Met z'n allen in de auto op stap vond ie ook erg naar. Maar met minder gezinsleden, was het geen probleem.
Hannes was de eerste en laatste hond die op onze slaapkamer heeft geslapen. Beneden in de keuken vond ie een ramp. De hele dag sjokte hij achter Sonja aan. En als ze ging zitten, ging Hannes op haar voeten liggen. Dan kon ie voelen wanneer ze weer opstond. Pas 's avonds in de slaapkamer waar zijn mand was neergezet, kwam ie tot rust. Zodra Sonja in bed kroop, viel Hannes met een diepe zucht in slaap.

Met een Duitse kat

We hadden in die tijd ook een poes in huis, die Boefie heette. Haar aanwezigheid was voor Hannes geen enkel probleem. In korte tijd konden de twee goed met elkaar overweg. Hannes kon trouwens ook met andere katten overweg, wat tijdens vakanties en andere uitstapjes bleek. Het lukte Sonja om met veel geduld en aandacht Hannes losser te maken. We konden steeds meer merken dat hij het naar de zin had. En net toen die fase aanbrak, kreeg Hannes prostaatkanker. We hebben van alles geprobeerd. We zijn zelfs naar Utrecht geweest voor een second opinion. Maar helaas was Hannes niet meer te redden. We hebben nog geen drie jaar van elkaar kunnen genieten, toen we afscheid moesten nemen van onze Hannes. Dat was wel wat zuur, maar we troostten ons met de gedachte dat Hannes toch een leuke tijd heeft gehad. Hannes heeft ook onze ogen geopend voor het ras.  De bouvier is een prachtige gezinshond.

Voordorp -2-

"Mijn oudste broer werd over geplaatst naar het hoofdgebouw toen hij 8 jaar was. Dat was niet leuk. Korte tijd later werden mijn jongste broertje en ik ook overgeplaatst.  We kwamen in een grote groep terecht in een huiskamer met 2 leidsters. De kinderen verschilden in leeftijd van elkaar. De meisjes en jongens sliepen apart op een slaapzaal. Er werd geen onderscheid gemaakt in leeftijd. Om 7 uur ’s avonds moesten we allemaal naar bed. We luisterden eerst naar de radio naar 'Kleutertje luister'. Soms werd er voorgelezen uit “Bruintje Beer”. Maar alleen in het weekend. Dat waren strips uit een dagblad.

Daarna moesten we gaan slapen en niet meer praten.Maar o wee als je toch stiekem praatte en je betrapt werd. Dan was het op je blote voeten de gang op en bij de kapstok gaan staan. Dat is mij wel eens overkomen. Je mocht ook niet meer uit bed als je er eenmaal in lag. Zelfs al moest je plassen. Pas als een leidster haar ronde deed, mocht dat. Maar die kwam pas om 22.00 uur. En lagen je kleren niet netjes op de stoel dan kon je ook de gang op, of schoenen poetsen die op de gang stonden voor de andere dag.

Luidruchtige bedelaar

Ingezonden.

Terwijl ik in de fietsenstalling de inhoud van de boodschappenkar overhevelde in mijn twee ruime fietstassen zat op het zadel van een fiets, amper op twee meter afstand van mij, een kauwtje luidruchtig mijn aandacht te trekken met een keihard ,,Ka, ka!, ka!" dat bijna pijn deed aan mijn oren. Waarschijnlijk was het een van de kauwtjes die ik thuis de toegang tot de pindapot in de tuin heb ontzegd door het aanbrengen van een hangend stokje, op enige afstand van het huisje, en een paar dwarrelende touwtjes waardoor ze er niet meer bij konden komen (dacht ik!). Mogelijk kwam hij mij daarvoor nog even de huid vol schelden. Of, ......en dat kan ook zomaar; mij keihard uitlachen!
De kauwtjes hebben ondertussen n.l. iets bedacht om, juist dankzij mijn versperring, alsnog bij de pindapot te kunnen komen. Werkelijk héél slim (petje af) en dat ze mij daarmee voor joker zetten moet ik maar voor lief nemen. We hebben al een paar potten extra aangeschaft. ,,Ká, ká, ká!”. ,,Já, já, já, ik hoor je wel! ”. Eigenlijk een prachtvogel, en zo dichtbij. Een dame tegenover mij in de fietsenstalling hielp me uit de droom met: ,,Nee hoor, deze herriemaker zit hier bijna elke dag te bedelen naar iets eetbaars". Tja, 'een vliegende kraai vangt altijd wat'. En ook: opgeruimd staat netjes, rond de vuilnisbakken. Behalve natuurlijk die lege puntzakjes, gedachteloos weggegooid door een andere 'vogel'.

Jihad strijders

Gisteren zag ik een documentaire over een Nederlandse Jihad strijder in Syrië. Ik moet eerlijkheidshalve toegeven, dat ik begrip kon opbrengen voor zijn motivatie. Immers, ik verbaas me ook nog steeds dat de hele wereld lijdzaam toekijkt, terwijl daar dagelijks burgers worden afgeslacht.
De term Jihad-strijder heeft een negatieve lading. Hij is verbonden met geloofsfanatici, zelfmoordcommando's, die met springstoffen op het lijf een volle bus, drukke markt of zelfs een bruiloft een explosief bezoekje brengen.
De Nederlandse strijder was een welbespraakt iemand, die in het Nederlandse leger heeft gediend. Gekleed in het vaderlandse militaire kloffie bracht hij de opgedane kennis op het gebied van wapengebruik nu over op andere vrijwillige strijders. Hij vond het niet nodig zijn gezicht te bedekken en kwam zelfs sympathiek over. Kortom, ik kreeg de indruk dat deze man heel erg begaan is met het lot van de Syrische burgers.
Hoewel hij in vreemde dienst strijdt, wordt zijn Nederlandse nationaliteit niet afgenomen. Zoiets las ik een paar keer in het nieuws. En dat is volgens mij niet conform de regels. Overigens is deze strijder niet van plan ooit terug te keren naar Nederland. Als dat zo is, dan is dat een hele geruststelling voor hen die hem zowel vertrouwen als wantrouwen.

Oost Indisch koken

Naast de bekende doofheid bestaat ook het Oost Indisch koken. Ik ben de gelukkige eigenaar van een drietal zeer oude kookboekjes uit het verre Indië. Ze dateren van beginjaren 1900. Overblijfselen uit de nalatenschap van mijn voormalig keukenprinses : mamma.
Het is voor mij, die geen Maleis kent, soms lastig de ingrediënten en de bereiding te begrijpen. Maar in een paar boekjes bevindt zich gelukkig ook een vertaallijstje. In een van de boekjes zit ook een tabel, die de gewichten omrekent naar voor mij begrijpbare eenheden.
Om een indruk te krijgen van de schrijfwijze volgt hier een voorbeeld van het bereiden van nasi goreng met kip. Ik zou zeggen : succes en eet smakelijk!

Voordorp -1-

In mijn geboorteplaats Leiderdorp,  stond langs de Rijn twee statige gebouwen. Ik kende het grootste gebouw als 'Voordorp', een Kinderhuis. In het andere, rechts van het hoofdgebouw woonde de directeur, zo had ik begrepen. Naar aanleiding van een berichtje over Voordorp op mijn eerste blog, stuurde een voormalige bewoonster van Voordorp mij haar ervaringen. Ik mocht ze publiceren van de schrijfster. Ik heb in deze herpublicatie de namen gewijzigd in fictieve. De schrijfster zag ik vele jaren later in een tv programma.

Kinderhuis Voordorp

"Na de echtscheiding van mijn ouders, werd ik in 1951 met mijn drie broers in ‘De Kleine Villa’ geplaatst. De villa was een onderdeel van Kinderhuis Voordorp. Het was gelegen op het terrein rechts naast het hoofdgebouw. In eerste instantie werden wij, 3 kinderen uit één gezin, bij elkaar geplaatst in de villa. Achter en voor het huis bevonden zich een grote tuin met speelplaats. Achter de villa was ook nog een groentetuin.

Het huis had een eigen ingang, beneden twee slaapkamers, een woonkamer en woonkeuken. In een grote hal hingen kapstokken, die genummerd waren. Kinderen kregen allemaal een nummer. Ik kreeg nummer 4, dat ook in mijn kleren kwam te staan. Boven waren nog twee slaapkamers, de badkamer en een balkon. Er was ook nog een zolder. Als we kleren nodig hadden, dan werden we meegenomen naar die zolder. Daar lag kleding, die andere kinderen te klein was geworden.

De eerste dag het was mooi weer en we mochten op een wip spelen in de voortuin van de Villa. We waren ons er niet van bewust, dat we daar zouden blijven.

We voelden aandacht, die we thuis gemist hadden. Ik accepteerde dat onze vader weer weg ging. In zo’n grote groep voelden we ons niet in de steek gelaten.

We konden ons snel aanpassen, want heimwee kenden we niet. We waren daar misschien nog te jong voor : Leo was 3, ik was 5 en Joep was 6 jaar.

Zondags kwam onze vader op bezoek. Dan gingen wij  wandelen buiten het terrein."

Anti inbraak

Tik, tik, tik, open...

Mevrouw is bang dat er ingebroken wordt. Ze had gezien, dat een schuurdeur drie scharnieren had die nogal opvielen. Ze staken uit aan de buitenkant en de scharnierpennen konden zodoende gemakkelijk verwijderd worden.
De deur was helaas niet voorzien van dievenklauwen. Na verwijdering van de pennen - een eenvoudig klusje-, kunnen onverlaten de deur zo uit het kozijn lichten. Ondanks dat de deur op slot zit. Dat had mevrouw dus heel goed gezien.
Dus hulpvaardige, handige Willem (zonder waterpomptang) werd vriendelijk gevraagd daar iets aan te doen.
Samen hebben we dievenklauwen gekocht. Er zijn verschillende uitvoeringen van. Een pen met schroefdraad is de meest eenvoudige. Van beide scharnierbladen wordt een schroef verwijderd. In het ene gat wordt de pen gedraaid en het tegenover liggende gat wordt uitgeboord, zodat de pen erin valt als de deur gesloten wordt. Natuurlijk moeten de beide schroefgaten in de scharnier wel precies tegenover elkaar liggen. Dus vooraf even controleren.
Dan zijn er dievenklauwen. Een pen en een ring, waar de pen na montage invalt. En tot slot zijn er ook scharnieren te koop met ingebouwde dievenklauwen.
Mevrouw koos voor de tweede optie : een pen met met ring. Bij de verpakking waar twee sets in zitten, zit een keurige handleiding. In echt Hollands! Ja, dat schort er ook wel eens aan. Dan krijg je een halfbakken vertaling uit het Chinees of Koreaans. En voor je het weet heb je het spul met raar gereedschap op een heel vreemde manier en plaats gemonteerd! Hahaha!
Sorry, ik liet me even gaan. De pen heb ik in de deur geplaatst, de ring in het kozijn. In dit geval met respectievelijk speedboor 10 en 17. Geheel volgens de voorschriften.
De beveiliging levert een vertraging op bij inbraak. En dat vindt het crimineel volk niet zo geslaagd. Maar als ze per se de scootmobiel willen hebben, dan krijgen ze hem toch wel. De nood in Oost Europa is erg hoog.
Maar dat heb ik haar maar niet gezegd, want mevrouw is erg tevreden en haar hartje klopt een stuk rustiger.

Boven de wet?

Ook de politie gaat geregeld in de fout. In veel gevallen wordt daar een draai aangegeven, zodat er sprake is van een zogenaamde toegestane overtreding. Als met men zwaailicht en sirene door rood rijd, dan kan ik me daar iets bij voorstellen. Zonder die alarmbellen worden dergelijke overtredingen afgedaan met : het betrof een stille klus. Iets wat nauwelijks te controleren valt. Hoewel, één keer is een paar agenten daarvoor berispt. Het tweetal reed steevast tussen 12 en kwart over 12 met flink lawaai en hoge snelheid door rood. Na een klacht van omwonenden kon het tweetal niet aantonen, dat ze met een dringende oproep bezig waren. Maar dat is een uitzondering.
Soms zie ik twee agenten op de fiets patrouilleren in een winkelcentrum. Het betreft een voetgangersgebied. Waarom zij dan wel op de fiets daar mogen rijden, is mij een raadsel. Er is immers niets bijzonders aan de hand, wat hen op dat moment boven de wet stelt? Soms kachelt er zelfs een politiewagen in zo'n gebied. Helemaal nergens voor nodig.
Er zijn meer voorbeelden te noemen, waarin ik vraagtekens zet achter de handelwijze van bepaalde handhavers.
Maar ik begin er maar niet aan, me daarover te beklagen. Er zijn andere zaken, die het hart van de stad niet bepaald aantrekkelijk maken.

Gratis parkeren, meer omzet?

In een ultieme(?) poging om meer winkelend publiek te trekken, heeft de gemeente Lelystad besloten om op koopavonden gratis parkeren in te voeren. Ik ben bang dat de maatregel geen zoden aan de dijk zal zetten.
Het gaat niet zo goed met de middenstand hier in Lelystad. Logisch, want de kosten zijn torenhoog en blijven stijgen. Daar tegenover staat het internet en veranderingen in het koopgedrag van consumenten.
De Hanzelijn vervoert aanzienlijk minder publiek, dan verwacht of gehoopt was. Van een regionale functie van het stadscentrum is helemaal geen sprake.
Zelf heb ik altijd wat moeite gehad met de commerciële uitspraken rond stadsvernieuwing, vooral als het om winkels e.d. gaat. Volgens mij zijn ze louter bedoeld om ondernemers te lokken, zodat de dure panden gevuld worden. En als ze er eenmaal zitten, blijkt alles tegen te  vallen. Vooral de verwachte omzet.
Als ondernemer wordt men ook geacht verplicht mee te betalen aan bepaalde activiteiten. Ook wanneer je die zelf niet zit zitten of noodzakelijk acht. Volgens mij zijn dat eerder nog meer kosten en geen investeringen. Want hoe zeker is het verwachte rendement ervan?
Aan de andere kant jaagt men het winkelend publiek dat op de fiets komt weg. Ik vraag me vaak af : "Lelystad, wat wil je eigenlijk?"

Oma aan de tablet

Ze wil zo graag het internet op. Ze is erg geïnteresseerd in haar afkomst en weet dat ze via het www contact kan maken met de buitenwereld. Niet dat ze een huismus is hoor, want ze gaat nog geregeld op stap. Ze bezoekt Pasars, kumpulans en andere bijeenkomsten met een oosters tintje. Haar dochter vindt haar plan helemaal niets voor haar. Een typisch voorbeeld van iemand afstoppen om te laten afstompen. Maar oma is een doorzetter. Ze heeft zich in een aantal winkels laten informeren over een tablet. En ze heeft gekeken naar de mogelijkheid om haar huidige tv- en telefoonaansluiting uit te breiden met internet.
Toen ik haar vanmorgen een bakje zelf gemaakte bruine bonensoep bracht, vroeg ze me of ik haar verder op weg wilde helpen.
Oma is de tachtig al gepasseerd, is helder van geest en heeft in het recent verleden al computerlessen gevolgd. Ze heeft een oude pc op zolder staan, maar dat ding bleek te oud om weer ingezet te worden. Voor mij een nieuwe klant dus, die even op weg geholpen moet worden.
Als ik weer afscheid neem aan de voordeur, zie ik dat haar tuintje bezaaid is met kattenpoep. Afgelopen herfst heeft ze het laten opknappen en de aarde vervangen door grijze grindkorrels. Ze hoopte op die manier van de kattenpoep af te raken. Ik bied haar aan de boel eens op te schonen en iets tegen de kattenterreur te doen. Het schijnt dat de geur van knoflook een probaat middel is.